Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

De Wiez'n uut 't Oost'n

De volgende herinneringen zijn mij door verschillende mensen verteld. En ik weet niet meer wie wat vertelde.

 

DVT


De groep DVT met fans. Tweede van rechts: Wim "Flip" Derksen. Foto: Frans van Gils.

In hoofdzaak bestaat de groep uit mensen van lichting 63-5. Deze lichting kwam op in Ossendrecht op 2 oktober 1963.

In Ossendrecht had je tientallen opleidingspelotons en elk peloton had zijn eigen pelotonsinstructeur. Die ook weer zijn eigen interpretatie had van hoe hij zijn rekruten de verschillende wetenswaardigheden van het militaire bedrijf kon bijbrengen. We kennen intussen al wachtmeester van der Velde, die zeer menselijk was en ons leerde te overleven en er het beste van te maken. Zowel in vredestijd, als voor het geval wij onverhoopt bij een conflict zouden worden betrokken. Van der Velde was een instructeur om nooit te vergeten.

De instructeur van een ander peloton was ook een instructeur om nooit te vergeten: wachtmeester Huff. Maar dat lag meer aan de bijnaam die hij kreeg door zijn wijze van instructie. Die bijnaam had heel veel te maken met zijn gewone naam. In zijn peloton zaten roemruchte mannen als Frans van Gils, Flipje (Wim) Derksen, Han Neeskens en nog een hele serie mannen uit het Oosten des Lands. De mannen hadden elkaar al snel gevonden en vormden een hecht groepje met de onofficiŽle naam: DVT ("De Vrolijke Twenten").

 

Vergeten? Vraag dan Jan van Eerden

Hoe het ook zij, wachtmeester Huff deed zijn uiterste best om de mannen de kneepjes van het militaire bedrijf bij te brengen. Zoals daar belangrijke dingen zijn: de rangen en standen van het leger. Te beginnen bij de rode streep van de soldaat der eerste klasse tot en met een viersterren generaal. Let wel: INCLUSIEF het balkje van de officier van fortificatiŽn. Wij hebben wel nooit een dergelijke officier gezien, maar het balkje moesten we toch leren. Wachtmeester Huff dramde de rangen en zo stevig in, dat de meesten ze vandaag de dag nog kunnen opnoemen. Tot aan kolonel, want daarna wordt het toch wat moeilijker. Met generaals hadden wij duidelijk niet veel op. Wij wisten wel dat we die hadden, maar niet echt hoe ze genoemd werden. Speciaal voor allen die nog even oude kennis willen ophalen heeft Jan van Eerden de bladen met de rangen uit zijn Handboek Soldaat voor ons gekopieerd en die vind je onderaan bij dit verhaal.

 

Niet geadviseerde kroegen


De Tojo bar in Bergen op Zoom. Foto: Frits Diks.

Nadat de mannen de rangen en standen hadden geleerd en de wasmerkjes in de PSU hadden genaaid, mochten ze de kazerne van Ossendrecht uit.

Als je weinig geld had, bleef je overigens op de kazerne en dronk een kop koffie in de kantine. Was je iets beter bemiddeld, dan ging je buiten de kazerne naar het PMT of het KMT. Dat hing af van wat er op je identificatieplaatje stond: mannen met Prot. gingen naar het PMT. En mannen met RK gingen naar het KMT. We waren nog behoorlijk verzuild in die jaren.

En mannen met nog meer geld, gingen naar een van de vele kroegen in Bergen op Zoom. De Tojo bar aan de Huybergsestraat was erg populair. Waarschijnlijk ook omdat deze op de lijst NIET GEADVISEERDE KROEGEN stond. In die kroegen was altijd wel iets spannends te beleven.

 

Grensverleggen

Dan was er nog een groep mannen die zowel geld hadden, maar ook graag grensverleggend bezig waren. De groep DVT zat boordevol met dit type soldaat.

In 1962 was de grenscontrole tussen Nederland en BelgiŽ afgeschaft. Je kon zo de grens oversteken. Slechts een enkele keer stond er nog een Marechaussee of douane beambte te controleren.

Maar! Zonder toestemming was het een Nederlandse militair verboden om in het buitenland te vertoeven.

 


Stamineeke Hollands Hof in Putte-Kapelle. Daar smaakte een

pintsje net even anders. Foto: Kees Blokker.

Legerplaats Ossendrecht lag op een kleine zeven kilometer van de grensplaats Putte. Putte is een tweelingdorp met het Belgische Putte-Kapelle. En op dagen dat er geen Marechaussee bij het witte grensstreepje in het midden van Putte stond, namen de DVTíers hun kansen waar. Ze verkenden BelgiŽ. Nou ja, verkennen is misschien een beetje veel gezegd. Want men bleef veiligheidshalve toch liever in de buurt van de grens. Immers, ze hadden van wachtmeester Huff geleerd, dat je soms in noodgevallen razendsnel moet kunnen terugtrekken. Als er plots een Marechaussee zou opduiken, was bijvoorbeeld zoín noodgeval.

 

Babylon in Putte

AAHÖ! De bezoekjes aan die Belgische kroegen maakten veel indruk op de DVTíers. Het begon al met de naam. Kroegjes hebben in BelgiŽ een veel muzikalere naam: Stamineekes. En die hebben ook weer allemaal mooi klinkende namen. Zoals "Chez Marie" ("Bij Marie"). Of, schuin daar tegenover: "Chez Pierre" ("Bij Piet").

Ook het verblijf in die Stamineekes was heel wat avontuurlijker. De Belgische kasteleins verstonden er geen woord van als zoín Tukker zei: "Míneer twie meter biertjes, groag". En de Tukkers zaten met de handen in het haar als zoín kastelein dan antwoordde: "Awel zunne meneerke, hedde gij goesting in een schoen pintsje?".

Gelukkig was de DVT groep intussen met een aantal niet-Twentse elementen uitgebreid tot DVT+. Een Limburger was de groep komen versterken. Eigenlijk kon niemand die Limburger verstaan, maar het lukte hem wel om bij de Belgen de juiste bestelling te plaatsen. De betreffende Limburger was een blond ventje met de welluidende naam Adriolo of Andriolo. We vragen ons tot op vandaag af waar deze Limburgse vertaalautomaat is gebleven. Dus weet iemand waar deze persoon uithangt, laat het mij horen.

 

De nakomeling van DVT

Na ongeveer zes weken kwam er een einde aan deze buitenlandse ontdekkingsreizen. Lichting 63-5 was uitgestudeerd bij wachtmeester Huff en ging naar de vervolgopleiding in het Verbindingsdienst Opleidings Centrum in Ede. Een aantal werd daar opgeleid tot centralist, Wim Derksen werd chauffeur en Frans van Gils schopte het zelfs tot sergeant. Allemaal naar een verschillende opleiding. Daardoor viel de oorspronkelijke groep DVT uit elkaar. Maar een Tukker is geen Tukker als hij daar geen oplossing voor heeft. Dus werd de groep DVT II opgericht. Ook die beleefde de nodige avonturen in Ede en omgeving.

Weer twee maanden later kwam er voor de meesten een einde aan de militaire opleiding. Men wist, om het zo eens te zeggen, welke pluggetje in welk gaatje moest komen. Het was tijd om naar de parate hap te gaan. En een aantal daarvan kwam terecht bij de C-compagnie van het 11Verbindingsbataljon.

 

Kampioenen

Een aantal van de DVT groep was sportman in hart en nieren. Als er iets te sporten was, waren ze erbij. En een aantal kwam terecht in het fameuze voetbalelftal van het 11Vbdbat, dat op een haar na militair voetbalkampioen werd. Daarin zaten mannen als Jo Bindels, Hub Claassen, Cor Leijtens, Han Neeskens en Koos van der Velden.

Sommigen waren met ťťn tak van sport niet tevreden. Die zaten ook nog in het militair atletiek cross team. Waar onze eigen Johan Engelhart de militaire kampioen van werd. Wij hebben heel veel respect voor de prestatie van Johan Engelhart en willen Johan alsnog even feliciteren met het behaalde Nederlands kampioenschap 2010.

 

Zusjes de Jong


De onvergetelijke zusjes De Jong. Foto: Philips.

In juli 1964 ging de hele C-cie naar La Courtine. En, jullie raden het al: daar werd DVT III opgericht. Onvergetelijke tijden en prachtige verhalen leverde dat verblijf in La Courtine op.

Ook de optredens van de verschillende artiesten voor de Nederlandse troepen zijn menige soldaat bij gebleven. Vooral de twee schoonheden die samen het duo "The Young Sisters" vormden. Hun versie van de 1961 Eurovisie hit "Are you sure" met de uitnodigende titel "Johnny kom weer hier", kon iedereen mee neuriŽn. We dromen nog wel eens van die prachtige Young Deernes.

 

De Wiez'n uut 't Oost'n

Sommige DVT'ers zijn nooit DVK (De Vrolijke Korporaal) geworden. Maar men verzucht met een lach: "Awel zunne, ge kunt nie alles hebben. Het was een schone tied. Wie war'n wies en hebb'n er 't beste van gemak't".

Op 24 maart 1965 zwaaiden de niet-specialisten van lichting 63-5 af.

 

De rangen en standen uit het Handboek Soldaat van Jan van Eerden.

 

Kees Blokker, Voerendaal, 25 februari 2011. Met bijdragen van Frits Diks, Jan van Eerden, Frans van Gils, Cor Leijtens, Han Neeskens,  Philips grammofoonplaten en nog een paar man.

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.