Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

De zaak van de vermiste UZI

 

Verwisselbare wapens


Wapenonderhoud met in het midden van de kamer de
wapenrekken met de karabijnen. Foto: Ger Vossen.

Opvallend aan het leger was, dat men probeerde iedereen zoveel mogelijk op elkaar te laten lijken. We hadden dezelfde kleren en moesten dezelfde haarlengte hebben. We leerden om gelijk te marcheren en om daarna ook gelijk te eindigen.

Ook de wapens die we kregen waren allemaal hetzelfde. Om die dingen uit elkaar te kunnen houden, had het leger iets heel slims bedacht: ze hadden allemaal een ander serienummer. Voor ons maakte dat niet veel uit. Zeker niet toen we nog in de basisopleiding zaten. Daar kregen we een Winchester .30-M1 Karabijn. Die dingen pasten niet in de kast. Dus die stonden in wapenrekken, direct vooraan in de kamer.

 

Als we een les of een oefening hadden of we moesten gaan schieten, grepen we n van de karabijnen. Liefst dat wapen dat het kortste bij stond. En daar schoten we dan onze gaten mee in de schietpop. Want dat was nodig om in elk geval schutter derde klas te worden. Met de M1 lukte dat wel. Het wapen had een mooie lange loop, wat de nauwkeurigheid verhoogde. Je moest echt bijziende zijn om met de karabijn naast de schietpop te schieten. Het was gewoon een lekker nauwkeurig en betrouwbaar wapen.

Niemand maakte zich er werkelijk druk om dat je de ene keer met de ene en dan weer eens met een andere karabijn schoot. Een kniesoor die daar op lette. Aan het eind van de basisopleiding telde men gewoon even de wapens in de wapenrekken. Er stonden evenveel als bij onze aankomst, dus konden we verhuizen naar de vervolgopleiding.

 

Bruikleenovereenkomst


Bruikleenbewijs voor UZI met nummer 71693.

In de vervolgopleiding kregen we een heel ander wapen: een UZI. Het wapen kon als pistool schieten in de stand enkelschot, maar ook in een stand automatisch en was dan een mitrailleur. Daarom heette het een machinepistool. In de stand automatisch schoot je een magazijn van 32 patronen in n seconde leeg. In dat geval was het handig om alvast een paar geladen magazijnen bij de hand te hebben, want met een leeg magazijn was het heel lastig om een eventuele tegenstander buiten gevecht te stellen.

 

De UZI had een hele korte loop en was dan ook bedoeld voor de persoonlijke verdediging. Het was een razend betrouwbaar en eenvoudig te onderhouden wapen. Het bestond maar uit een paar onderdelen, was eenvoudig te demonteren en weer in elkaar te zetten. Je kon het gewoon niet verkeerd in elkaar zetten.

In de UZI kon je ook een langere loop zetten, waardoor het ook op langere afstand nauwkeurig schoot. Die langere lopen hadden wij niet.

Toen we het wapen uitgereikt kregen, moesten we bruikleenovereenkomst tekenen. Daarop stond het wapen, maar ook alle losse onderdelen die we bij het wapen kregen. En het serienummer van de UZI die we kregen. Daar keken we een keer na. Vervolgens ging het wapen in de kast en kwam er pas weer uit als we gingen schieten of als we er instructie overkregen. Omdat we het wapen steeds zelf onder handbereik hadden, bleven we ook zon beetje altijd dezelfde UZI houden als er op onze bruikleenovereenkomst stond. Er waren dan ook weinig problemen toen we een paar maanden later bij de overplaatsing naar de parate hap die UZI weer moesten inleveren.

 

Dat veranderde toen we in de parate hap aankwamen. Bij onze instroming kregen we weer een persoonlijke UZI uitgereikt, met dezelfde bijbehorend accessoires als magazijnen, pompstok, vuller voor de patroonhouder en draagriem. Verder zat er nog een mondstuk bij dat over de loop geschroefd kon worden en dat maakte het mogelijk om met de UZI losse flodders af te kunnen vuren. Ook nu weer stond het serienummer van het wapen op de bruikleenovereenkomst.

 

Waar bleef ons wapen tijdens oefeningen?


Die opbouwwagens waren van alle gemakken voorzien. Je
vond altijd wel een plaatsje voor je spullen. Zoals hier in
het midden boven op de CF1 liggen de UZI's van
Adri de Bie en ?. Foto: Marinus van Schaijk.

Tijdens de normale diensttijden stond je wapen gewoon in de kast en gebeurde er niets mee. Dat was anders als we op oefening gingen of er was alarm.

Zo gauw de oefenlocaties waren bereikt, ontdeden we ons van de wapens door deze ergens boven n n van de rekken in een schakelwagen, de telefooncentralewagen of n van de andere wagens te deponeren. Niemand stond er bij stil. Je wilde je wapen kwijt en dus werd het dr gedropt waar er zon beetje algemeen toezicht op was.

Na afloop van de oefening greep je n van de aldaar liggende wapens. Niemand lette er echt op of hij ook wel zijn eigen wapen had teruggekregen. Ja, er waren wel een paar Piet Leuten, die net zolang zochten tot ze de UZI met hun eigen serienummer terug hadden. Maar ach, dat was toch onnodige haarkloverij? Als je maar een UZI had, dat was toch voldoende?

 

Smokkelen

De UZI was een bijzonder wapen. Je kon de kolf inklappen en als je de loop er uitschroefde was het wapen zo klein dat het bijna in je binnenzak paste.

Menige soldaat presteerde het dan ook om zijn UZI tijdens verlof in de weekendtas de kazerne uit te smokkelen en dan de blitz te maken bij zijn familie. Zoiets was een riskante operatie. Het leger wilde absoluut niet dat de wapens de legerplaatsen verlieten. Er stonden dan ook strenge straffen te wachten voor hen die gesnapt werden bij hun wapensmokkel.

 

Waar is die UZI?

Tot op een dag begin 1965. We waren ons niet bewust van het naderende onheil. Ergens in het bataljon werd bekend dat iemand zijn UZI mistte. Dat was iets wat Het Leger heel hoog opvatte.

In eerste instantie probeerde het bataljon de zaak zelf op te lossen door het verloren geraakte wapen zelf op te sporen.

Volkomen onverwacht werden alle soldaten van de compagnien geconsigneerd op de eigen kamer. Kamer voor kamer werden door het beroepskader doorzocht. Kasten moesten worden leeggehaald. De weekendtassen werden onderste boven gehouden.

Alle serienummers van de UZIs werden vergeleken met de nummers op de bruikleenbewijzen. Vele UZIs bleken bij verkeerde eigenaren te staan. Iedereen die na deze opschoonbeurt weer over zijn eigen UZI beschikte, prees zich gelukkig. Op onze kamer had iedereen wel een UZI, maar het nummer klopte niet bij iedereen met het nummer op het bruikleenbewijs. Deze administratieve rimpels werden glad gestreken door proberen het juiste wapen op te sporen. Of het bruikleenbewijs aan te passen. Waarna iedereen weer over het juiste wapen zou moeten beschikken.

Het vermiste wapen werd echter niet gevonden. Maar goed, wij hadden onze eigen wapens weer, dus wat zouden we ons over een vermiste UZI druk maken. Daar dacht het leger toch echt anders over. Bekomen van de schrik en met een eigen wapen weer in de kast gingen we die avond gerustgesteld lekker slapen.

 

De Marechaussee grijpt in


De Marechaussee rukt uit op zoek naar een UZI.
Foto: Alkenreeks 170.

Het de dag daarop wakker worden, zal ik niet licht vergeten. De Marechaussee was die nacht op de hoogte gebracht van de vermissing van de UZI en die jongens lieten er geen gras overgroeien. Er was een wapen vermist en alle 500 personeelsleden van het bataljon werden onmiddellijk aangemerkt als verdachte voor die diefstal.

Volkomen onverwacht werden we direct bij de reveille weer op de kamer geconsigneerd. Toen we naar buiten keken zagen we dat op alle vier de hoeken van de gebouwen busjes van de Marechaussee stonden. Niemand kon de gebouwen ongezien of ongecontroleerd verlaten.

De Marechaussee deed de huiszoeking van de dag ervr nog eens helemaal over. Alle kamers, kasten en weekendtassen werden in alle hoeken en gaten doorzocht. Kasten en bedden gingen van de muur. Plaatsen waar een muis zich nog niet zou kunnen verstoppen, werden minutieus aan een onderzoek onderworpen.

Zonder dat we op onze rechten werden gewezen (als we die al hadden) bestempelde de Marechaussee ons allemaal tot verdachten en behandelde ons als een stel grote criminelen.

Twee kamers op de verdieping van het gebouw werden ingericht tot verhoorkamers en hier werden alle personen aan een verhoor ontworpen.

 

Intimiderend


Vingerafdrukken nemen
dt is pas intimiderend.
Foto: X.

In een andere kamer werden van alle mensen de vingerafdrukken genomen. Een bijzondere ingrijpende en intimiderende situatie. We kregen een vel papier waarop we onze naam en registratienummer moesten invullen.

Om de beurt moesten we daarna die kamer in. Achter de tafel stond een Marechaussee. Zonder iets te zeggen, greep hij de hand van de persoon die aan de beurt was, drukte de duim op een stempelkussen met zwarte inkt en daarna op een vel papier. Vervolgens deed hij dat met n van de vingers en ging daarmee door totdat alle vingers van de hand aan de beurt waren geweest. Daarna greep hij de andere hand en werkte die op dezelfde manier af.

Ik heb de procedure later vaak in een politiefilm voorbij zien komen en kon me dan heel goed voorstellen hoe een onschuldige verdachte zich voelt.

Je kon er totaal niets aan doen. We waren volkomen rechteloos. Er was een wapen vermist en zonder ook maar enige echte aanwijzing was iedereen tot verdachte bestempeld. En zo werden we ook behandeld. Een hele beangstigende situatie.

 

Epiloog

Aan het eind van de dag was iedereen aan de beurt geweest en ondervraagd. Alle kamers waren doorzocht, maar het wapen was niet gevonden.

Het duurde nog vier dagen voor de verf weer van de vingers af was. De gebeurtenis bleef nog wekenlang in de gesprekken terugkomen. Waarna het langzaam naar de achtergrond werd verdrongen. Als we daarna op oefening gingen, letten we er veel scherper op of we ook wel de UZI met ons eigen serienummer uit de stapel UZIs visten.

Wat er met de ten onrechte genomen vingerafdrukken gebeurde werd ons nooit duidelijk.

De impact van het volkomen ten onrechte bestempeld worden tot verdachte ben ik nooit vergeten.

 

En de UZI?

De vermiste UZI is nooit terug gevonden. Maar jaren later zag ik hem (of een broertje, want het serienummer kon ik niet lezen) terug in vele Maffia en andere gangsterfilms.

 

Kees Blokker, Voerendaal 21 juli 2011. Met bijdragen van Alkenreeks Alkmaar, Marinus van Schaijk, Ger Vossen, X.

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.