Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

Update maandag 15 oktober 2012

 

Beste vrienden,

Er is er weer het nodige nieuws te melden.

 

Gevonden.

Hans Bosmann (64-1). Na meer dan vier jaar zoeken is het dan toch gelukt om Hans Bosmann op te sporen. Zoals jullie wellicht nog herinneren was Hans een zeer gemotiveerde sporter. Voor het ontbijt drie keer rond de kazerne sprinten, daar draaide hij zijn hand niet voor om. Wielrennen was (en is) zijn grote passie. Waar een paar fietsers staan, kun je Hans ook wel vinden. Dat was wat Marinus van Schaijk dacht toen hij op de website zag dat Hans nog steeds niet gevonden was. Marinus dook in de archieven van 1961-1965 van de Arnhemse Wielrenclub RETO en vond daar ene Hans Bosmann. Uit de bijbehorende foto bleek dat het om onze Hans ging. Nu we wisten dat het niet om een Bosman, maar een Bosmann met twee n’s ging, was het een stuk makkelijker zoeken. Het eerste telefoontje naar een dame met die achternaam in Arnhem was al raak. Toen ik haar begon te vertellen wie ik zocht, zei ze na twee zinnen al: “Dat is onze Hans, die woont nu in Kranenburg in Duitsland. Dat is bij Nijmegen net de grens over” (Harry Laponder (64-5) woont ook in Kranenburg. KB).

Ik gelijk bellen en kreeg zijn vrouw Mieke aan de telefoon. Want, jullie raden het al, Hans was net een uurtje fietsen.

In zijn parateloopbaan bij het 11Vbdbat zat Hans bij het Radioschakelpeloton van vaandrig Rob van Kordelaar. Hans zat op de schakelwagen S3 met sergeant Ger Vossen, Ruland Berting, Jefke Laurentzen, Leen van de Hor en Willie van de Ven. Samen met Dicky Huijsmans was hij de redder van een hondje dat door een onverlaat in een kanaal was gedumpt. Zij smokkelden het dier de kazerne in, waar het de naam sergeant Appie kreeg. En later tot aan zijn overlijden (van het hondje, niet van Appie Aalbers) bij Dicky Huijsmans kost en inwoning genoot.

 

Jan Creemer (63-5). Enige weken geleden waren wij op bezoek bij Willem Rijksen en die vertelde dat volgens hem Jan Creemer vroeger hoofd van een school in Kudelstaart (net onder Aalsmeer) was geweest. Nu ik toch weer eens aan het zoeken was, ging ik ook maar op zoek naar onze vroegere SMA. Ook die had ik gelijk gevonden. Eerst had ik zijn vrouw aan de telefoon (“O, van de Oranje-Kazerne! Daar ben ik ook nog eens op visite geweest toen we nog verloofd waren“).

Zij riep Jan, maar vertelde niet wie ik was. Jan was compleet verrast en moest echt even schakelen. Maar al snel herinnerde hij zich zijn administratieve assistenten Henk Verbakel en Peter van Lith. “Dat waren een stel goeie jongens, waar je wel iets aan kon overlaten. Het eerste dat mij van Peter te binnenschiet is die toespraak die hij moest houden toen overste van Tiel wegging. Oja, en de operatie van Peter in het militaire hospitaal. Dat was best ook iets heel bijzonders. Hoe is het eigenlijk met die mannen?”. Terwijl hij praatte, bedachtzaam en kalm, zag ik hem weer voor me: lange man, baret met Militaire Administratie embleem, gevechtsbroek met extra grote zakken, waardoor het te groot leek en koppelriem iets gezakt. Een man waar het onmogelijk was om ruzie mee te krijgen en iemand die zich door niemand liet opjagen. Iemand die de dienstplicht nam zo als het kwam en er het beste van maakte voor iedereen. Een man waar iedereen mee weg liep.

 

Jan Hettinga (64-6). Jan kwam na de basisopleiding in Ossendrecht op de SROV terecht, waar hij werd opgeleid tot vaandrig. Vervolgens kwam hij bij de B-compagnie terecht. In 1966 zwaaide hij als reserve tweede luitenant af. Hij deed nog verschillende herhalingsoefeningen en cursussen en op zijn 55e zwaaide hij af als reserve majoor der VBDD bd. Hoe dat precies gegaan is, is me niet helemaal duidelijk. Kennelijk liep de carrière opbouw van de dienstplichtige reserve officieren gewoon door tot zij op hun 55e afzwaaiden. Zou dat voor onderofficieren ook zo zijn gegaan? Die moeten dan nu allemaal adjudant zijn.

 

Jan van der Let. Dit bericht is speciaal van belang voor de mannen van de B-cie.

In onze tijd was kapitein van der Let de CC van de B-compagnie. In het verhaal Onder de Wapenen van Wouter Gerretsen komt kapitein van der Let uitgebreid voorbij. Ook Jan Hettinga noemde de kapitein en hij stuurde een overlijdensadvertentie mee. Ik sprak daarna met de weduwe van de kapitein. We wisten het al, maar zij bevestigde het nog maar eens: kapitein van der Let was een zeer sportief aangelegd persoon. Vooral individuele sporten als hardlopen en zwemmen lagen hem na aan het hart. Hij probeerde zijn manschappen zoveel mogelijk te bewegen, om te bewegen. Zelf was hij een kei in de vijfkamp en het militair zwemmen. Je weet wel: met een geweer het water in en dan zwemmend proberen je kruit droog te houden. De zweminstructeurs van de Marine uit Den Helder die ook aan die wedstrijden meededen, liet hij regelmatig een poepie ruiken. Als actief sporter kwam hij vaak in contact met andere militaire topsporters. Eén van de mensen waar hij op gezette tijden mee in wedstrijden zwom, was de artillerie brigade-generaal J.W.C. van Ginkel. Hij droeg Jan van der Let voor als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. De generaal werd later verantwoordelijk voor de MFO vredesmissie in de Sinaï.

Ik vroeg even aan Willem Rijksen of hij van der Let wel eens tegen het lijf was gelopen en kreeg dit antwoord: "Ja hoor, de toenmalige kapitein van der Let kende ik goed. Onder zijn leiding heeft een detachement van 11Vbdbat deel uitgemaakt van de ere-afzetting op het Rokin ter gelegenheid van het huwelijk van Prinses Beatrix met Prins Claus op 10 maart 1966. Ik was één van de pelotonscommandanten. We werden gelegerd in het Rijks Magazijn van Geneesmiddelen (RMG) aan de Sarphatistraat 410 in Amsterdam. Dat was vlak bij Artis.

Van te voren hadden we onder leiding van der Let heel wat tijd besteed aan het oefenen om die Verbindelaren op een behoorlijke wijze te laten exerceren. Het hele detachement zou in rotten van vier komen aan marcheren. Dat moesten ter plekke, op het commando "Met tweeën", al marcherend rotten van twee worden. En dan op ongeveer 200 meter van de plek waar we moesten staan, was het de bedoeling dat de rotten zouden splitsen in een linker en rechter rij. En vervolgens zou uitwaaieren tot ieder zijn eigen plek aan elke kant van het Rokin had bereikt.

Om te voorkomen dat het een zooitje zou worden, opperde ik het idee dat ik als enige midden op het Rokin zou blijven lopen. Zodat iedereen mijn pas kon overnemen. Van der Let vond dat een goed idee. En het lukte prima! Toen we kwamen aanmarcheren liep ik helemaal vooraan. Tijdens de splitsacties bleef ik gewoon in het midden doorlopen, soms op de plaats marcherend. Zodat iedereen zijn pas aan die van mij kon aanpassen. Ik had na afloop wel stalpoten, maar het was heel apart en wij hadden het als Verbindelaren mooi gedaan. Kapitein van der Let was dik tevreden.

Er is ook nog een herinneringsmedaille uitgereikt. Maar stom genoeg niet voor iedereen. De medailles werden verloot. Ik heb geen idee wie er een heeft gekregen. Wel ging het gerucht dat één van de meest ongemotiveerde soldaten er ééntje heeft gekregen.

Typisch 60-er jaren. Je geeft iedereen zo'n medaille of niemand. Maar niet dit soort flauwekul. Bovendien kreeg ik een beetje de indruk dat een aantal hotemetoten die er niet hadden gestaan, zich een onderscheiding hebben toegeëigend".

Jan van der Let werd geboren in Bergum (Friesland) op 1 oktober 1927. Hij werd als dienstplichtige uitgezonden naar Nederlands-Indië. Na de terugkeer in Nederland besloot hij in het leger te blijven en kwam bij de Verbindingsdienst terecht. Zoals gebruikelijk voor beroepspersoneel maakte het gezin van der Let vele omzwervingen door Nederland. Rond 1960 kwamen zij in Ede terecht. Van waaruit hij naar de Oranje-Kazerne pendelde. Na de reorganisatie van 11Vbdbat van 1967/68 werd hij overgeplaatst naar Harderwijk. Kapitein van der Let ging in 1985 op zijn 58e als majoor met FLO. Hij overleed op 24 oktober 2000 op 73-jarige leeftijd. Hij laat een vrouw, een dochter en een zoon na.

Kees Kremer. Kees is van 66-1 en heeft als BOS pik in het Verzorgingspeloton van de A-Cie gezeten. Zijn bijnaam was "KERO"

.

Vierdaagse.

De 96e Vierdaagse van dit jaar was van 17 tot en met 20 juli. Martinus van Schaijk was er opnieuw bij. Dit keer ook weer vergezeld van zijn vrouw Anneke. Hun deelname had aan een zijden draad gehangen, want Marinus had in mei nog een nieuwe meniscus gekregen. Het gezin A. & M. van Schaijk kent de route al van binnen en van buiten: Marinus heeft die monstertocht al 27 keer gelopen. Waarvan drie keer niet voor een kruisje, maar voor een diploma. Voor Anneke was het de elfde keer, waarvan twee keer voor een diploma. Volgend jaar wordt het dus voor alle beiden een lustrum tocht: 25e keer voor Marinus en de 10e keer voor Anneke.
Op deze foto lopen Anneke en Marinus in het midden vooraan en leiden de hele meute die daar achteraan komt. Dat wordt dringen bij het uitreiken van de kruisjes.

 

We blijven even bij dit onderwerp. Want ook Frans van Gils kan het wandelen niet meer laten. Hij liep de 4Daagse dit jaar voor de zesde keer. Nadat hij in 1964 als dienstplichtig sergeant de eerste keer de omgeving van Nijmegen verkende. In die tijd moesten we nog met onze UZI lopen.

Frans liep dit jaar voor de tweede keer met zijn broer. Een hele mooie ervaring. De twee mannen wonen ver van elkaar vandaan en zo vier dagen close optrekken is een hele fijne manier om tot diepe gesprekken te komen in deze jachtige tijd.

Frans is, net als Anneke van Schaijk, vast van plan om de tien tochten vol te maken.

Op deze foto zien we sportieve Frans bij de uitreiking van zijn zesde kruisje.

 

 

Foto’s

Toegevoegd zijn de foto’s van Pieter Los. Er zitten veel nieuwe foto’s uit La Courtine bij. Snel even gaan kijken.

 

Verhalen

Sinds de vorige update zijn een aantal verhalen op de website gepubliceerd:

Memoires van een Berichtenklerk van Pieter Los

Memoires van een Peacekeeper in de Sinaï van Willem Rijksen

Onder de Wapenen een verslag van zijn dienstplichtige leven van Wouter Gerretsen

De Passie van een Nekaf en GMC bezitter

De memoires van een motor ordonnans van Johan Scholten. Deze stonden oorspronkelijk als twee lange HTML pagina's op de site. Johan heeft er nog een aantal mijmeringen over zijn jeugd kort na de Tweede Wereldoorlog aan toegevoegd. En de twee HTML pagina's zijn omgezet naar een PDF formaat met meer foto's.

 

Dat is het weer.

Prettige herfstvakantie en tot over een maand of drie of zo.

Groetjes uit een regenachtig en miezerig Voerendaal

Kees Blokker

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.