Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

Ontgroenen of afknijpen

In de Parate Hap was het (soms) gebruikelijk om nieuw aangekomen dienstplichtigen in te wijden, te ontgroenen of een infillering te geven. Allemaal mooie woorden om te verhullen dat de jongens gewoon werden afgeknepen en soms ook onwaardig werden vernederd.

 

Wij gelukkig niet

Lichting 64-3 is zo’n ontgroening gelukkig bespaard gebleven. Onze vervolgopleidingen in de Hojel in Utrecht of het VOC in Ede liepen op of rond donderdag 24 september 1964 ten einde. In de daarop volgende week kwamen wij aan in de Oranje-Kazerne. Tegelijk arriveerden de fillers die een vervolgopleiding van méér dan twee maanden hadden gevolgd. In totaal was de groep ca. 20 man groot. We troffen een vrijwel leeg gebouw aan. De C-compagnie was nog op oefening in La Courtine en zou tegen het eind van die week, begin de daarop volgende week terug komen. We kregen met z’n allen een leuk inwerkweekje. Er waren, met ons, ook een paar sergeantjes gearriveerd en die hielden zich een beetje met ons bezig. Van ontgroenen hadden we nog nooit gehoord. Was ook niet nodig: wij waren met ons twintigen op dat moment gewoon zelf de hele C-compagnie. Hoe anders verliep dat voor de lichting 64-4.

 

Ontgroeners


64-2. Deze oliebollen in de basis lachen nog. Ze weten niet wat ze te wachten kan
staan.  Staand 2e van links: Jan van Eerden.  Links onder: Marinus van Schaijk.
Midden vooraan: Appie Hammink. Foto: Jan van Eerden.

Eind november 1964 zwaaide lichting 63-3 af. Imponerende mannen als Jan Gortemaker, Harry Murkens en Hoppie Hoppenbrouwers, die gedurende de afgelopen twee maanden lichtende voorbeelden waren geweest voor lichting 64-3, trokken weer hun burgerpakje aan.

De lichting 64-4 arriveerde om hen te vervangen. Toen de nieuw aangekomen jongens net hun intrek hadden genomen op de kamers en kennis hadden gemaakt met de Parate Hap, formeerden een zes-achttal oude stompen van het Lijnpeloton een infilleringscomité. Laat ik dit comité maar de Ontgroeners noemen. Zij zouden de nieuwe jongens wel even kennis laten maken met de mores van de Parate Hap en respect bijbrengen voor die "Ouwe NATO peuken".

 

Ouwetjes op de bres

Vrij kort na het binnenstromen van de 64-4 Fillers gingen de Ontgroeners tot actie over. Het was rond 23.00 uur. Het avondappel was achter de rug en om 22.30 uur waren alle lichten uitgegaan. Er brandde nog wat noodverlichting op de gang tussen de kamers. Met het nodige kabaal begonnen de Ontgroeners aan hun taak. Ze trokken van kamer tot kamer om de nieuw aangekomen fillers op te halen. Henk Heidema herinnert zich de gebeurtenis nog levendig. Ik laat hem even aan het woord: "Ik kan me de avond van de infillering of ontgroening op de Oranje-Kazerne nog heel goed herinneren. Tijdens de koksopleiding in Leiden had ik daar al hele verhalen over gehoord. Toen ik dan werd overgeplaatst naar de Oranje-Kazerne had hier ik al geen goed gevoel over.

Ik was die dag de enige nieuwe op de kamer. 's Avonds had ik behoorlijke pijn in de kop en zei toen terloops tegen de andere kamergenoten dat ik hoopte dat die infillering niet door zou gaan. Na het avondappel van 22.00 uur ben ik meteen mijn bed ingedoken. Maar helaas de deur van de kamer ging open en er werd geroepen dat de nieuwe moest komen. Dit gebeurde tot twee keer toe. Tot mijn zeer grote opluchting kwamen drie oude stompen op de kamer voor mij op en zeiden dat ze op moesten lazeren. Ze wilden slapen en draaiden de deur op slot. Ik ben die drie ouwetjes, Jan Schuring, Wout Stoop en Gerrit Verboom daar nog steeds dankbaar voor."

 

Onzichtbaar

Henk Heidema ontsprong de dans en is daar zijn oude maten nog steeds dankbaar voor. Maar de andere nieuwelingen hadden minder geluk. De Ontgroeners gingen van kamer naar kamer en verzamelden de nieuwe Fillers. Ze moesten aantreden in pyjama met pukkel en patroontassen op rug en buik en gasmaskertas op het been, koppelriem om met waterfles en pionierschep op de rug. Het gasmasker moest op, de gymschoenen aan en de UZI in de aanslag. De Ontgroeners schreeuwden door elkaar commando’s en lieten de fillers buiten aantreden. De groep nieuwelingen was ongeveer twaalf man groot.

 


Consternatie alom op de kamer. Foto: Frits Diks.

Door alle commotie in het gebouw was er niemand meer die nog in bed lag (behalve dan in de kamer van het Stafverzorgingspeloton, hoewel ik vermoed dat deze mannen ook buiten zijn gaan kijken). Het hele gebouw baadde in het licht. De Sergeant van de Week, die net een klein half uurtje ervóór nog de lichten had uitgedaan, was in geen velden of wegen meer te bekennen. Niemand van de officieren of onderofficieren liet zich zien. Ook de OKP, die er normaal als de kippen bij is om bij het minste geruchtje poolshoogte te nemen, was onzichtbaar.

Het was eind november, tegen half twaalf ’s avonds en het was hartstikke koud. Daar stonden de fillers in pyjama aangetreden op de weg tussen gebouw D en E. Om hen heen stond de hele compagnie en nog een delegatie van andere onderdelen die op het rumoer waren afgekomen. De leiders van de Ontgroeners (er waren ongeveer acht leiders, niemand wilde voor de ander onderdoen), lieten de jongens een paar onzinnige dingen doen en drie keer om het gebouw marcheren. Door de kou waren de meeste toeschouwers al weer terug gegaan naar de kamer en lagen te wachten tot alles voorbij zou zijn. Na nog wat opdrachten mochten de fillers terug naar de kamer.

 

Maar het was nog niet afgelopen

Na mijn militaire dienst ben ik de commercie ingegaan. Ik heb zelfs 16 jaar lang een eigen assurantiekantoor gehad. In al die jaren heb ik heel veel mensen ontmoet. En ontdekt dat er mensen bestaan, die altijd pech hebben. Mensen die altijd dáár gaan staan, waar even later de regen valt. Mensen die een brand altijd met benzine blussen. Mensen die als het ware het ongeluk op zich aantrekken.

En met een zwak voor de underdog, heb ik vaak geprobeerd deze mensen te helpen. Maar in de loop der jaren heb ik ook ontdekt, dat die mensen eigenlijk niet te helpen zijn. Deze mensen kunnen maar door één persoon worden geholpen. En dat zijn ze zelf. Hoewel een basisopleiding van twee maanden door wachtmeester van der Velde ook veel zou helpen. In elk geval om een andere uitstraling te krijgen. En daar zit vaak het probleem. Mede door hun uitstraling trekken ze als een magneet het ongeluk aan.

In deze groep fillers zat ook zo’n persoon. En hij lag bij ons op de kamer. Zo maakten we de rest van de ontgroening van dicht bij mee. Gek genoeg, ben ik de naam van de betreffende persoon volledig vergeten.

 

Blanco

De fillers keerden naar de kamers terug. Zo ook deze persoon. Maar hij kreeg nog een extra behandeling. Op de kamer namen een viertal Ontgroeners de hevig tegenspartelende man in een houdgreep en een paar andere Ontgroeners trokken hem zijn onderbroek uit. Vervolgens werd zijn trouwgereedschap (diensttaal voor "de edele delen van een man") ingesmeerd met een dikke laag Blanco. Dat Blanco werd normaal gebruikt om de koppelriemen te laten glimmen. Het is een heel smerig vet spul. Zeker als het op zulke gevoelige onderdelen van het menselijke lichaam wordt gesmeerd. Daar komt bij, dat het bijna niet met zeep te verwijderen is. Schoon wordt het alleen als je wasbenzine gebruikt. Maar wie gaat zich met wasbenzine staan wassen?

Ik heb het nooit op zo een gevoelig lichaamsdeel gehad. Maar ik vermoed dat de tranen van die persoon geen tranen van vreugde waren.

Eindelijk lieten ze de man met rust. De Ontgroeners gingen naar hun kamer terug. En hij ging emotioneel proberen het Blanco te verwijderen.

We gingen ervan uit dat hiermede de ontgroening achter de rug was. Maar helaas. De Ontgroeners hadden daar andere ideeën over en de daarop volgende nacht begon het theater opnieuw. Weer moesten de mannen aantreden en om het gebouw heen marcheren. Ook nu weer werd na afloop bij dezelfde, nog heviger tegenstribbelende, persoon de Blanco behandeling toegepast.

We hoopten dat de Ontgroeners nu wel klaar zouden zijn. Maar ook een derde dag op rij werden de Fillers uit de kamers gehaald.

 

Autoriteit


Peter Verhoeven. Foto: Marinus van Schaijk.

Zo ook bij onze kamer. De betreffende persoon sliep bijna vooraan bij het raam. Rond 23.00 uur ging het licht weer aan. De kamer stroomde vol. Diegenen die in bed lagen kwamen er uit en keken toe. De betreffende persoon weigerde uit bed te komen. De Ontgroeners liepen naar zijn bed en haalden hem met geweld uit bed. De kamer had zich intussen gevuld met ca 35 personen. In het midden rond de tafels stonden een paar Ontgroeners. Vooraan stonden de overige Ontgroeners die de hevig in paniek zijnde Filler te pakken namen. Er omheen stonden de overige toeschouwers.

 

Waaronder ook een stel dat niet op onze kamer sliep. Tussen al die mensen in stond ik zelf ook naar het gebeuren te kijken. Het was rumoerig in de kamer. Niet alleen verzette de filler zich hevig, ook de Ontgroeners slaakten hun kreten. Ik had diep medelijden met de arme jongen, die voor de derde keer te grazen zou worden genomen. Plotseling hoorde ik mezelf zeggen: "Volgens mij is het wel genoeg geweest. Laat hem nou maar met rust".

De Ontgroeners reageerden als door wespen gestoken. Ze draaiden zich om en zochten naar de eigenaar van die stem. Ze verwachtten dat het één van de oudere lichtingen zou zijn. In plaats daarvan zagen ze een magere, schlemielige jongen die zelf nog maar net filler-af was. Ze lieten hun slachtoffer los en draaiden zich om, om die snotneus even een lesje te leren. Mij brak het zweet aan alle kanten uit, want Blanco op mijn tere delen dat leek me vreselijk. De Ontgroeners kwamen op mij af en het zag er naar uit dat ik ging boeten voor mijn tussenkomst. Op dat moment klonk er weer een stem boven het rumoer uit: "Ja, eerlijk gezegd ik vind het ook wel mooi geweest". Die stem bleek van Peter Verhoeven te zijn. En Peter was wèl één van de oudere lichtingen. Een Ouwe Stomp, net zoals de Ontgroeners. Bovendien was hij ook nog korporaal. Peter Verhoeven had heel wat meer autoriteit dan zo’n snotje als ik.

De tussenkomst van Peter zorgde er voor, dat nu ook meerdere mensen instemmend begonnen te mompelen, dat het mooi geweest was. De Ontgroeners zagen in dat nu iedereen het wel mooi geweest vond en ze verdwenen met de staart tussen de benen van onze kamer. Op de gang konden de reeds verzamelde fillers inrukken en er kwam een einde aan de ontgroening van 64-4.

Ik ben Peter Verhoeven tot op vandaag dankbaar dat hij me door zijn ingrijpen uit een situatie redde, die behoorlijk pijnlijk voor mij had kunnen worden. Maar ook dat hij daarmede een einde maakte aan de Ontgroening van 64-4.

 

In elk geval gedurende de rest van de tijd dat lichting 64-3 in dienst was, hebben zich geen infilleringen meer voorgedaan bij de C-compagnie. Gelukkig.

Hoe het met het slachtoffer is afgelopen, weet ik niet meer zeker. Ik weet zelfs niet eens zijn naam meer. Ik meen dat hij enige maanden later werd overgeplaatst en daarna vervroegd het leger heeft verlaten.

 

Kees Blokker, Voerendaal 10 december 2010. Met bijdragen van Frits Diks, Jan van Eerden, Henk Heidema en Marinus van Schaijk

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.