Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

Memoires van een boordschutter door Rob Dikkers

 

Ik was van de lichting 1970 -1. En ben mijn diensttijd begonnen als Technisch Specialist Radio Techniek in Roermond in de Ernst Casimierkazerne.

Ik was net 17 geworden. Een rare en fantastische tijd. Na een paar weken besefte ik dat een carrière in het leger niets voor mij was. Ik heb de proeftijd afgesloten en ben toen verder gegaan als dienstplichtige.

 

Ik werd tijdelijk geplaatst in Vught op de Isabella kazerne. Ik zat daar bij de staf van de Suriname compagnie. Daar werden jongens opgeleid die 9 maanden naar Suriname gingen.

 

Na een maand ben ik weer verkast en werd boordschutter op een YP408 van het 12e Infanterie Bataljon Garde Jagers in de Oranje Kazerne in Schaarsbergen. Normaal deed je in die tijd die opleiding in Eindhoven bij het Pyroc, maar ik mocht op de affuit zitten met een 12 mm .50. Tijdens de oefeningen in de Harskamp was 7.62 mm .30 het wapen waarmee we oefenden. Precies zoals de FAL die ik had in mijn begin tijd. Diverse oefeningen in Den Helder deden we met de .50.

Later had ik een UZI 9 millimeter met uitklapbare kolf en een Browning pistool 9 mm. Diverse oefeningen gehad in Duitsland, zoals in Hohne en andere plaatsen die ik me niet meer kan herinneren.


Deze foto is uit mijn opleiding uit Roermond. De tweede maand kreeg ik rijlessen op
een YA328 oftewel een Dikke Daf. Dat heette de ARO (Algemene Rij Opleiding?).

Pruikentijd

In mijn opleidingstijd als TS'er op de Ernst Casimirkazerne in Roermond, had ik een maat die ook in Arnhem woonde. Ik ben nu zijn naam vergeten, laten we hem Johan noemen. Hij zat niet in mijn peloton, maar we reisden wel altijd samen. We treinden elke zondagavond naar Roermond en elke vrijdagavond weer naar Arnhem. De trein naar Roermond vertrok altijd om 22:07 en die terug naar Arnhem om 18:06 uur. Die tijden zal ik nooit vergeten.

Ik heb geen idee waarom Johan TS-er was geworden. Hij was iemand die zeer lang haar had. Omdat hij wist dat alles er toch af moest had hij, vóórdat hij in dienst ging, van zijn lange haar een pruik laten maken. En daarmee begint dit verhaal.

Want wat deed Johan elke vrijdag als we naar huis gingen? We verlieten de kazerne. Net als we de poort uitwaren zette Johan zijn weekendtas op de grond, haalde er zijn pruik uit en voor de ogen van de mensen aan de poort van de kazerne zette hij de pruik op. En zo wandelden wij dan naar het station. Daar wemelde het altijd van de Molukkers. Als je wat verkeerd deed in hun ogen, namen ze je te grazen. Gelukkig is ons nooit iets overkomen.

En het bijzondere van het verhaal is, dat als we op zondag weer terug kwamen, Johan net buiten de poort voor de ogen van de dienstdoenden de pruik weer afzette en in zijn tas deed. Ik vond het geweldig! Hoe verzin je zo iets?

 

Muziekliefhebber

Begin jaren zeventig was er een groot concert in het Kralingse Bos in Den Haag. Dat kon Johan niet missen en weg was hij. Hij was drie dagen onwettig afwezig, zoals dat heette. De Marechaussee kwam er aan te pas en het kwam hem op een flinke douw te staan.

Ik vond het geweldig zo iemand, met zoveel lef. Ik durfde zoiets echt niet uit te halen.

Later kwam ik Johan nog eens tegen. Hij was toen eigenaar van een café op de Korenmarkt in Arnhem.

 

Alsnog dank

Na mijn verblijf op de Isabella Kazerne te Vught ging ik dus naar de Oranje kazerne in Schaarsbergen. Ik kwam terecht op een kamer met diverse maten. Ik was nieuw voor hen en zij waren nieuw voor mij. Mijn slapie, een boomlange vent, vond dat ik ingewijd moest worden.

Nu kende ik dit soort dingen wel, maar mijn inwijding was toch behoorlijk pijnlijk. Er werd door de mouwen van mijn binnengevechtspak een bezem gestoken, zodat ik er als een soort gekruisigde bijliep. Daarna werd ik tussen twee kasten opgehangen, waarbij mijn voeten de vloer net niet konden raken. Het deed geweldig pijn, maar ik liet er weinig van merken. Een kamergenoot zag het wel en hij haalde mij eraf. Ik weet niet meer hoe hij heette, maar ik ben hem nog steeds dankbaar.

 

 

Deze foto is gemaakt in een rondvaartboot in Amsterdam 1970. We hadden een erewacht voor een buitenlandse (ik dacht een Canadese) ambassadeur op de Dam waar koningin Juliana ons inspecteerde. Ik weet nog goed dat we daar op een dinsdagavond heen gingen. De middag voor het vertrek lagen we op onze kamers en we ververlden ons stierlijk.  Om de tijd te doden begonnen we met een wedstrijdje bajonet gooien op onze deur. Ik was daar zeer bedreven in en was bijna kampioen geworden als niet op het moment dat ik wilde gooien de sergeant-majoor binnenkwam. Die zag dat ik de bajonet in mijn handen had. Hij riep meteen "Rapport CC". Ik moest naar de kapitein en daar kreeg ik 14 dagen licht arrest. En ik kreeg te horen dat ik de kosten voor het repareren van de deur zelf moest betalen.

 

Nu was het zo dat als je licht arrest had mocht je de kazerne niet af. Maar in de kazerne in Amsterdam waar we werden ondergebracht werd daar niemand van op de hoogte gesteld. Ik ben gewoon de avonden met mijn maten uit geweest. Niemand hield mij tegen of zei dat ik niet mee mocht. We kwamen op de zaterdag daarop weer terug in Schaarsbergen en ik wilde die ochtend gewoon op mijn Kreidler naar huis gaan. Helaas. Op de OK hadden ze hun administratie beter op orde: ik werd tegen gehouden en mocht wegens dat licht arrest niet naar huis.

De deur is door mijn maten gerepareerd en ik heb daar geen kosten voor hoeven te betalen. Geweldig was dat.

Geheimen van een Boordschutter

De boordschutters op een YP gingen regelmatig oefenen. Vaak op de Harskamp, waar we niet met een .50 maar een .30 oftewel 7,62 mm machinegeweer schoten.

Ergens in het najaar van 1970 zijn we één keer naar Den Helder geweest. Daar was een schietlocatie vlak bij het strand. We kregen een aantal sectoren waarin we mochten schieten met de .50. Kwam er een schip in de buurt, dan werden we gewaarschuwd en hielden we op met schieten.. Ik zal nooit vergeten dat als je een patronenband in de .50 zette, je vrij hard aan de slinger moest trekken om de band goed te zetten. Om de vijf of tien patronen zat er een lichtspoorpatroon in de patroonband. Zodat je kon zien waar je kogels heen gingen.

We schoten op een soort van ballon die achter een radiografisch bestuurd vliegtuigje werd voortgetrokken. Van te voren werd verteld dat diegene die het vliegtuigje neer zou schieten op een zware straf kon rekenen. Dat deden we dus maar niet.

Als er twee munitiekistjes waren leeg geschoten was de loop van de .50 zo gloeiend heet geworden dat er een andere loop moest worden ingezet. Er was een speciale klem om de loop uit het machinegeweer te draaien. Zou je dat in een onbewaakt ogenblik met je blote handen doen, dan schroeiden je handen aan de loop vast. Zo heet was dat ding. Dus dat liet je wel uit je hoofd.

Met de klem haalde je de hete loop eruit en draaide er een nieuwe in. Dan draaide je de nieuwe loop vast en vervolgens twee slagen terug om er voor te zorgen dat de loop niet klem kwam te zitten vanwege de uitzetting van het materiaal.

Ik wilde een souvenir van de oefening meenemen en na afloop van het schieten had ik een 12 mm patroon in de vlaggenstok van de YP gestopt. In de Harskamp was het zo dat als je 10 patronen verschoot je ook 10 hulzen moest inleveren. Dat bleek in Den Helder ook zo te zijn. Maar, ja, we misten een huls.

Wij kwamen terug op vrijdag en die huls moest nog steeds worden ingeleverd. Dat kon niemand natuurlijk, want het ding zat nog steeds in de vlaggenstok. Ik durfde het ook niet meer te bekennen omdat de ontbrekende huls al heel wat commotie had veroorzaakt en ze het me niet in dank zouden hebben afgenomen. Ik hield me dus maar stil.

We moesten het weekend binnen blijven. Toen we afzwaaiden heb ik het opgebiecht. Iedereen kon er om lachen. Gelukkig maar, anders had ik het nu niet kunnen navertellen.

Deze foto is genomen ergens in Duitsland, ik weet niet meer waar. Ik weet nog wel dat mijn chauffeur, zijn naam was Willem, zei dat hij naar huis wilde. Hij zag een modderplas en zette de YP midden in de modder, trok de handrem aan en gaf veel gas. Daardoor zakte de YP flink in de modder. We zaten dus muurvast. Een YB616, breakdowntakelwagen wilde ons eruit halen. Dat lukte niet.

Weer wat later kwam een Duitse Leopard tank die ons er uit even uit zou trekken.

Ik zat op de affuit en Willem zei tegen me “Ga naar beneden, want als de kabel knapt raak je je hoofd kwijt.“ Dit was een zeer wijs advies en heb ik dus maar opgevolgd.

Uiteindelijk werden we uit het moddergat getrokken. We moesten met onze YP terug naar Nederland, waar ze de YP weer zouden opknappen, ik dacht echelon 3 of zo.

Willem en ik gingen dus terug naar Nederland. Op weg naar de Oranje Kazerne zijn we nog even koffie gaan drinken bij mijn ouders in de Parkstraat in Arnhem.

Willem zette de YP bij ons voor op de stoep en we hadden veel bekijks. Ja, dat kon allemaal in die tijd.

Bedrieger bedrogen

Mijn zogenaamde slapie was nou niet een echte fijne vent. Maar je moet je in nieuwe tijden in “leven” houden. We kregen maandelijks onze wedde op het kantoor van de kapitein. Mijn slapie vroeg me om hem vijftien gulden te lenen. In die tijd, met een wedde van 225 gulden, was dat een groot bedrag.

Na een maand vroeg ik hem waar mijn geleende geld bleef. Hij had iedere keer een smoes om maar niet terug te betalen. Op een bepaald moment besefte ik, dat ik mijn geleende geld nooit terug zou zien.

Maar wie niet sterk is moet slim zijn. Vlak voordat we afzwaaiden stond zijn kast open.

Bij het afzwaaien moest je de PSU inleveren en de dan ontbrekende goederen moest je betalen. Ik miste nogal wat PSU spullen. Toen ik zijn kast open zag staan dacht ik direct aan mijn vijftien piek. Ik vulde mijn PSU aan uit zijn kast. Ik hoefde niets bij te betalen, maar mijn slapie was voor ongeveer 175 gulden de klos. Daar had ik wel plezier van.

 

Onvergetelijk

Als je terug denkt aan je diensttijd komen toch weer veel dingen terug. Ik heb er veel geleerd en gezien. Jammer dat de dienstplicht verdwenen is want veel jongeren kunnen er veel leren.

Het is allemaal al meer dan 40 jaar geleden, maar ik ben het nog nooit vergeten. Het zou leuk zijn als mensen uit die tijd zouden reageren.

 

Rob Dikkers. Wehl (Gld), 22 oktober 2012. Wil je reageren op dit verhaal? Stuur dan een email rechtstreeks aan Rob Dikkers

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.