Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

Liefdesverdriet en andere beslommeringen

 

Wie reed de pelotonscommandanten?


Piet van Summeren met zijn MUNGA wachtend op de PC. Foto: Ger Vossen.

Dicky Huijsmans was de chauffeur van de pelotonscommandant (PC) van het Schakelpeloton. Piet van Summeren was de chauffeur van de PC van het Lijnpeloton. Als Dicky er niet was (dat kon gebeuren) reed Piet ook wel de PC van het Schakelpeloton.

We hebben het nu over de oefening Pronto Prill van juni of juli 1965. Deze werd gehouden in de omgeving van Eindhoven en het toen nog zeer landelijke Oerle. Met een verplaatsing naar de omgeving van Roermond en Echt. Vaandrig Jan Vogels was de nieuwe PC, maar 2ltn. Rob van Kordelaar was er ook nog (hij was nu eenmaal ongekend enthousiast). Toen de oefening begon was Dicky er niet en Piet werd dus de chauffeur van onze PCís.

 

Waar hangen mijn mensen nu weer uit?

De PC van het Schakelpeloton had het niet gemakkelijk. Al zijn manschappen en materieel stonden altijd over een enorm gebied verspreid. In deze oefening zoín beetje over half Oost-Brabant. Om de zaak toch een beetje in de gaten te houden reden ze wat af naar al die locaties. Met veel zoeken tot gevolg. Want de creativiteit van de postcommandanten op zoín schakelwagen kende geen grenzen. Moesten ze op papier in een bos staan, dan stonden de wagens in de schuur bij een boer. En moesten ze bij een boer staan, dan stonden ze in een bos.

 

Liefdesverdriet


Jan Vogels is klaar om de MUNGA in te stappen. Piet draait een
shagje en lacht nog. Foto: Ger Vossen.

Zondag waren we teruggekomen van verlof en maandag vertrokken we richting Brabant. Piet reed de twee Schakel PCís. De oefening was begonnen en de mannen waren druk doende elke wagen af en toe eens op te zoeken. Op dinsdag stond een post ergens in de buurt van Oerle en ís avonds, het was al donker, reed het trio naar deze post. De Munga draaide het kerkplein van Oerle op. Met het nemen van de bocht verscheen in het schijnsel van de lampen een soldaat van onze compagnie, die in een innige omhelzing een plaatselijke schoonheid zijn zoentechniek demonstreerde. Toen de lampen vol op het romantische duo schenen, trapte Piet keihard op de rem, zette de Munga stil, deed de lampen uit en weigerde nog een centimeter verder te rijden. De twee stippen waren perplex, compleet verrast en hadden geen idee van wat er gebeurde. Maar wat ze ook zeiden, Piet sprak geen woord meer en was met geen mogelijkheid te bewegen om de Munga verder te rijden.

 

Liefdesverdriet overwonnen: 40 jaar getrouwd

Na een klein kwartiertje soebatten (de soldaat had met de plaatselijke schoonheid intussen de benen genomen) kwam het hoge woord er bij Piet uit: op zondag vlak voor het van verlof terugkeren naar de kazerne had zijn toenmalige meisje de verkering uitgemaakt. Bij het zien van het koppel in de schijnwerpers van de Munga kwam de zielenpijn in alle hevigheid bij Piet terug. Reden voor hem om er maar mee te stoppen. En hij reed ook echt niet meer. 2ltn. Rob van Kordelaar had een rijbewijs en heeft uiteindelijk de Munga naar het bivak teruggereden. De Schakelpost in Oerle heeft die avond geen bezoek van de PC gehad.

En Piet? Die is er overheen. Ik begreep dat hij inmiddels bijna 40 jaar gelukkig getrouwd is. Of het met dezelfde dame van deze story is, weet ik niet.

 

Jan Vogels, Swalmen, 19 januari 2009. Met bijdragen van Ger Vossen.

 

De onverwachte winnaar

 

Vergis je niet in onze PC


Rob van Kordelaar.
Foto: M. van Schaijk.


Piet van Summeren.
Foto: Jan Wanders.

Pietje van Summeren was niet al te groot, maar dat compenseerde hij met een tomeloze energie en aanwezigheid. We waren allemaal jong, zaten vol jeugdig overmoed en hadden een onbegrensd zelfvertrouwen. Maar Pietje klopte daarin de meesten van ons. Als je het met hem aan de stok kreeg was je nog niet jarig (ik kan het weten). Op een dag kruiste Piet de degens met onze pelotonscommandant vaandrig Rob van Kordelaar. Fysiek leken Piet en Rob wel wat op elkaar. Ze waren allebei ongeveer even lang en hadden allebei nauwelijks vet op de ribbenkast.

 

Rob had iets tegen Piet gezegd dat Piet onwelgevallig was. Hij werd kwaad en brieste tegen Rob: "Dat durf je alleen maar te zeggen omdat je een stip op je schouder hebt". Waarop Rob antwoordde: "Als je daar last van hebt, wil ik die stip wel afdoen".

 

Lesje vrij worstelen

Om hun onenigheid voor eens en voor altijd uit de wereld te helpen spraken ze af om elkaar ís avonds om acht uur in de sporthal te treffen. Piet had niet verwacht dat Rob zou verschijnen, maar daar was hij dan toch en nog wel zonder de stip. Er was niemand in de sporthal, geen getuigen dus. Het strijdlustige duo betrad de sportmat. Piet, zelf nauwelijks drie turven hoog, was vastbesloten om die onderdeur wel even mores te leren en flink in elkaar te rammen. Hij haalde scherp uit met zijn rechterarm om een krachtige uppercut uit te delen op de onderkaak van Rob. Maar de uithaal van Piet heeft de kaak van Rob niet bereikt. Rob pareerde de aanval behendig. In het daarop volgende partijtje vrije stijl boksen-worstelen-judo-jiujiutsu methode "Verbindingsdienst" kreeg Piet een rondleiding. Waarin hij kennismaakte met alle hoeken van de sporthal, die hij nog nooit eerder had gezien. Na enige minuten was de rondleiding afgelopen. Piet gaf het op en erkende zijn meerdere. Zij namen als oude vrienden afscheid.

Daarna is er ook nooit meer onenigheid geweest tussen hem en van Kordelaar. Van Kordelaar heeft de wedstrijd nooit wereldkundig gemaakt. Piet heeft het heel sportief als een leerschool gezien en het verhaal vele malen in zijn familie verteld.

 

Piet van Summeren, Meerlo, 19 januari 2009. Met bijdragen van Marinus van Schaijk, Jan Wanders.

 

Liefdesverklaring op een VAD bus

 

Vercijferen als Kunst


Een VAD bus na een aanrijding met een radioschakelwagen.
Foto: Evert Meuwissen.

In het commandocentrum van de 1e Divisie "7 December" liep het volledige berichtenverkeer via het Berichtenkantoor van het BK Telexpeloton. Het peloton van vaandrig Peter Moeys bemande dit kantoor met telexisten en berichtenklerken. Deze mannen stelden de binnengekomen berichten op. En voorzagen ze van de nodige codes en classificaties. Zoín classificatie was het niveau van geheimhouding. Dat liep van "Ongeclassificeerd" tot "Top Geheim". Ongeclassificeerde berichten konden zo door telexisten worden verzonden, maar andere berichten moesten eerst naar de Vercijferaars. Die moesten dan zoín bericht omzetten in geheimtaal. Aan de hand van codeboeken gingen ze aan het werk en leverden na een paar minuten de versleutelde berichten aan de telexisten. Of aan de motorordonnansen als het Top Geheim berichten waren.

De Vercijferaars waren kiene jongens die kruiswoordpuzzeltjes konden oplossen of ze een Dik Trom boek zaten te lezen. Vaak hadden ze hobbyís die ze goed in het vercijferwerk konden gebruiken.

Louis Eijck was zoín vercijferaar. Hij was een Limburger en stamde af van de grote bekende Limburgse schilder Charles Eijck (1897-1983). Schilderen en schrijven zat kennelijk in de genen want Louis had ook een aparte hobby: hij kon achteruit schrijven, sneller dan wij dat vooruit konden doen.

 

Condensschrift

Ik zat eens naast Louis in de VAD lijnbus van de O.K. naar Arnhem via Schaarsbergen. Het was koud buiten en de ruiten waren beslagen. De bus stopte bij een halte en er stond een aantrekkelijke blondine bij de halte. Door de beslagen ruiten zag Louis de opvallende blondine. Heel ontspannen, net of hij gewoon aan zijn bureau een brief zat te schrijven, begon Louis in de condens op de ruit te schrijven. In spiegelschrift en achterste voren schreef hij razend snel een korte liefdesverklaring. De blondine las het, schrok, verschoot van kleur en liet de bus voorbijgaan. Jammer Louis.

 

Kees Blokker, Voerendaal, 20 oktober 2008. Met bijdragen van Evert Meuwissen.

 

De fiets van de O.K.P.

 

Smaakmakers


Het Lijnpeloton viert feest. Jan Greten, Jo Guntlisbergen, ?, ?
Cor Leijtens. Foto: Cor Leijtens.

Cor Leijtens maakte me er op attent dat behalve de vijf smaakmakers van het Lijnpeloton Hub de Bie, Jan Greten, Appie Hammink, Pietje van Summeren en Jan Wanders er in de oudere lichtingen nog een serie gangmakers was: Cees van Balsfoort, Jaap Budding en Cor Leijtens zelf. Dit clubje liet inderdaad de kazerne soms in opperste staat van alarm brengen. Dat zal ik even toelichten.

Weet je nog dat wij voor ons appel moesten aantreden op de weg tussen gebouw D en gebouw E. De compagnie was ongeveer 125 man sterk en op deze weg was maar plaats voor twee compagnieŽn. De A- en C-compagnie hadden altijd tegelijk appel. En dan ervoor of soms erna, stonden daar de B-compagnie en de Staf- en stafverzorgingscompagnie. Er was niet meer ruimte dan voor rond de 250 man. Als alle vier compagnieŽn, dus het hele bataljon, tegelijk moesten aantreden, gingen we altijd naar de exercitieplaats. Dat gebeurde niet vaak. Eigenlijk alleen bij een commandowisseling of als de vaandrigs werden beŽdigd tot officier. Ik geloof dat ik daar maar twee keer met het hele bataljon heb gestaan.

 

Wie heeft dat gedaan?

Dat de hele kazerne (vierduizend man) moest aantreden, gebeurde eigenlijk nooit. Toch heb ik dat ťťn keer meegemaakt.

Een delegatie van het Lijnpeloton ging een avondje stappen. De groep bestond uit Cees van Balsfoort, Jaap Budding, Cor Leijtens en de echte aanstichter Jan Greten. Na die avond uitgebreid aan Bacchus geofferd te hebben, besloot het kwartet om de fiets van de Officier van Piket (O.K.P.) naar de top van de vlaggenmast op de appelplaats te takelen.

De O.K.P. zocht de hele avond naar zijn fiets en vond hem ís morgens terug toen hij met de wacht de vlag wilde gaan hijsen. Er werd groot alarm geslagen en alle manschappen van de kazerne moesten aantreden om de dader op te sporen. En dŠn zie je pas echt een massa soldaten bij elkaar. Het leek het Rode Plein op 1 mei wel. Maar haal uit zo berg soldaten de dader maar eens. De hele kazerne in rep en roer, maar de daders werden niet gevonden.

 

Topscorers

Als resultaat van al deze gangmakerij zaten de mannen wel eens vaker achter de wacht dan ze lief was. Ik had Johan Altena al onofficieel op de hoogste trede van het gestraften klassement gezet, maar hij is nu onttroond. Met zijn schamele 43 dagen verzwaard kan hij niet in de schaduw staan van de 40 dagen licht arrest en 28 dagen verzwaard van Cor Leijtens. Je hebt altijd baas boven baas.

 

Cor Leijtens, Kaatsheuvel, 24 november 2008.

 

Kraamkleding

 

Inwendige dienst

Gerrit Verboom bracht bij mij een militaire term terug die ik al lang vergeten was: "Inwendige Dienst". Dat waren de huisregels, zeg maar de militaire etiquette. Bijvoorbeeld: de eerste soldaat die een officier zag als die een kamer binnenkwam, moest roepen: "Orde". Dat soort dingen. De Inwendige Dienst was aan Gerrit niet besteed. Hij had het in de basisopleiding niet geleerd en hoefde er dus ook niet naar te handelen.

 

Kraamhulp

Gerrit was automonteur en had prachtige verhalen op voorraad. Bijvoorbeeld tijdens een oefening in de Achterhoek waren ze bij een boer gelegerd. Er was geen auto defect (die oude Dikke DAFís gingen nooit kapot). Dus hadden ze niets te doen en gingen ze de boer helpen bij het kalven van de koeien (het ter wereld brengen van de jonge kalfjes). De boerin de hele nacht uitsmijters bakken om de mannen op de been te houden. Komt vroeg in de morgen de bataljonscommandant Duque op inspectie, staat Gerrit in kraamkleding in de houding. Je moet het even voor je zien, maar dan heb je ook een pracht plaatje in je hoofd.

 

Gerrit Verboom, Brummen, 25 augustus 2010.

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.