Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

Wat een haan nodig heeft

Voor mij was de diensttijd een onvergetelijke leerschool waar ik de meest interessante dingen leerde.

 

Hanenversterker en kamfer

Begin 1965 was er een cabaretvoorstelling geweest in de bioscoop van de Oranje-Kazerne. De cabaretier had daarbij een paar keer de woorden  “zwak zaad" en "hanenversterker" laten vallen. Dat had heel wat sensatie veroorzaakt in de zaal. Vergeet niet dat het nog de tijd was van "geen seks voor het huwelijk".

Één van de eerste vragen die ik kreeg toen ik voor de eerste keer met verlof thuis kwam, was: "Enne... smaakt het eten ook echt naar kamfer?".

Kamfer is een geurig middel, dat wordt gebruikt om doorliggen te voorkomen. Maar het zit ook in mottenballen. De eerste paar weken na de indiensttreding had ik wel moeten wennen aan de smaak van het eten. Vooral omdat alles gestoomd werd en op een uniforme smaak werd afgestemd. Kamfer had ik echter nog niet geproefd. Dus zei ik onnozel: "Kamfer? Waarom zou het eten naar kamfer moeten smaken?".

Waarop ik als antwoord kreeg: "Wááát!?? Ezel, weet je dan niet, dat ze dat in het eten van soldaten doen om de lusten te onderdrukken?". Nee, dat wist ik niet. Maar ja, ik was dan ook supernaïef.

In de burgermaatschappij leefde het verhaal, dat aan het eten van soldaten altijd kamfer werd toegevoegd. Want, behalve voor mottenballen, kun je kamfer ook nog gebruiken om het libido te onderdrukken. Soldaten mocht je wel ophitsen om een vijand te verslaan, maar dat wilde niet zeggen dat men op hitsige soldaten zat te wachten.

 

Filmkeuringen

Vandaar ook dat de films die wij te zien kregen de nodige keren waren gecensureerd. Zo had je daar bijvoorbeeld eerst de algemene filmkeuring. Die knipten het hunne uit een film. Daarna ging het naar de katholieke filmkeuring. Bij die keuring zat ook altijd een geestelijke, meestal een pastoor, de films te beoordelen. Wat die allemaal te zien kregen (en wegknipten)! Wim Kan vond dat maar niets en zei daar later over: "Als je de sport niet bedrijft, moet je je ook niet met de spelregels bemoeien".

Afijn, de burgerkeurders hadden al de nodige minuten film weggeknipt en dan kwam ook nog eens de militaire filmkeuring. Die hadden ook zo hun eigen kijk op wat wel en niet mocht worden gezien. Er zat soms rustig een kwartier verschil in lengte tussen de versie die in de burgerbioscoop draaide en die wij in het theater van de Oranje-Kazerne voorgeschoteld kregen.

 

Spannend


Spannend! Foto: Frits Diks.

Je zat een spannende film te kijken. Op het moment dat er in die film, laten we zeggen, een hand richting BH of heup ging, maakte je een sprong vooruit in het verhaal. Dat zal ik even aan de hand van een paar scènes uit de filmklassieker "Love in a Corn Field" verduidelijken.

In beeld zie je van dichtbij twee personen: een mooie man en een nog mooiere mevrouw. Het koppel wandelt naast elkaar. Hij fluistert lieve woordjes tegen haar. Violen klinken zacht op de achtergrond. De zaal denkt: "Och,  wat lief". De camera zoomt uit en nu zien we dat het duo aan de rand van een korenveld wandelt. Bij de violen wordt nu ook het geroffel van een drum hoorbaar. De zaal denkt: "Oei, oei".

De camera zoomt weer in. Hij strijkt haar over het haar, zij legt haar wang tegen de zijne. Zij kijkt hem aan en dan tergend langzaam doet zij haar bloesje uit. De violen en de trommel klinken luider en sneller. De zaal veert op en denkt: "Zou het toch nog een goeie film worden?".

Eindelijk staat zij daar aan de rand van het korenveld in een prachtige Playtex cross-your-heart BH. De muziek klink nu zo snel als de harten van de mensen in de zaal.

De man aarzelt (die ezel). Maar in close up schuiven dan toch heel langzaam zijn handen onder de jarretellekes van haar BH. De zaal begint aanmoedigingen te juichen en denkt: "Dit gaat de goede kant op". De muziek begint naar een hoogtepunt toe te werken.

En dan, net op het moment dat de hand de BH afneemt en ergens wil neer leggen, schiet alles ver vooruit.

In de daarop volgende scène zie je de man opstaan uit het koren. Hij haalt nog heel lief een grassprietje uit het haar van de schoonheid. Zij klopt nog wat stof uit haar kleren.

 

Jammer

De zaal is verbijsterd. Het publiek gaat op de stoelen staan, begint te fluiten en op de grond te stampen. De operateur doet het licht aan.

Het is duidelijk dat er tussen deze twee scènes dingen zijn gebeurd die men niet zo geschikt achtte voor de ogen en de zielen van de geachte dpl slds en dpl kpls.

Maar de zaal pikt het niet en gaat door met joelen, stampen en fluiten: ze willen zien waar die meneer de BH wilde gaan neer leggen.

Die arme filmoperateur, meestal een korporaal der eerste klasse, moest het dan ontgelden. Hij beweerde altijd dat hij niet de schaar had gehanteerd, maar de film blonk nog van de natte lijm. De rokende revolver lag als het ware nog naast het slachtoffer.

 

Conclusie

We hebben heel wat entreegeld betaald voor een hoofdfilm, maar kregen alleen maar een korte versie daarvan te zien. Ach ja, zo was dat nu eenmaal in die tijd. Dit allemaal even terzijde.

Ik had de voorstelling van die cabaretier zelf niet gezien (zoals je inmiddels begrijpt, ben ik meer een liefhebber van films).

Kamfer in het eten en censuur in de filmzaal. Die kreten "zwak zaad" en "hanenversterker" van die cabaretier waren dus behoorlijk opwindend. Ze werden te hooi en te gras een tijdlang regelmatig gebruikt. Daarna ebde het langzaam weg.

 

The Blue Strings


Jef Laurentzen, Jan ten Zende, Dicky
Huijsmans en Cor Keet vormen een
bandje. Foto: Rinus Kweekel.

Op onze kamer lag ook Cor Keet. Cor was van mijn lichting 64-3 en hij was ook bedieningsman radioschakel. Cor was een bescheiden jongen afkomstig uit Hoofddorp. Hij speelde gitaar en zat in een Hoofddorps bandje genaamd “The Blue Strings”. Hij was fan van de zo vroeg gestorven Buddy Holly en zat vaak op zijn gitaar liedjes van goeie ouwe Buddy te tokkelen. Cor sliep in het bovenbed uiterst rechts vooraan bij het raam. Zoals gezegd, Cor was een rustige en bescheiden jongen. Met hem kon je geen ruzie krijgen.

 

Voorspel

Toch gebeurde hem dat in het april/mei van 1965. Wat de reden was, is nooit duidelijk geworden. Maar Cor had het verbruid bij de mannen van een ander peloton. En met mannen van dat andere peloton wilde eigenlijk niemand ruzie hebben. Dit waren de mannen van weinig woorden en van dik-hout-zaagt-men-planken. Een verschil van inzicht met één van deze mannen, resulteerde meestal gelijk in een blauw oog. Dus conflicten met die jongens ging je wel uit de weg. En uitgerekend Cor had het gepresteerd om in onmin te raken met deze mannen van staal en beton.

Het was rond half tien die avond. Cor lag boven op zijn bed, vooraan bij het raam.

Plotseling ging de deur van de kamer open en een groep mannen stoomde op het bed van Cor af.

Ik was vroeg naar bed gegaan en lag net in mijn eerste slaap. De meeste kamergenoten waren al teruggekeerd van het KMT, PMT of uit de bioscoop. En lagen vol aandacht naar de komende gebeurtenissen te kijken en te luisteren.

Het begon met een flinke scheldpartij. Omdat niemand wist wat er aan vooraf was gegaan, werd daar niemand veel wijzer van. In zulke situaties is het vaak het slimste om jezelf even op de vlakte te houden. Vooral omdat dit mannen waren, waarvan je wist dat hun toorn zich ook wel eens tegen jou kon richten. Cor lag in bed en je kon aan zijn gezicht zien dat hij de situatie behoorlijk bedreigend vond.

 

Tussenspel


Met de bedden moest je geen geintjes
uithalen als er iemand in lag. Dat kon pijnlijk
aflopen. Foto: Rinus Kweekel.

Plotseling trokken de mannen het bovenbed bij het voeteneinde uit de steunpunten en begonnen het bed met veel lawaai op en neer te klapperen. Cor lag in zijn bed en werd heen en weer geslingerd.

Ik werd wakker van het lawaai en ging eens poolshoogte nemen. Ik zag de mannen en vond het in eerste instantie ook raadzamer om even een afwachtende houding aan te nemen. Soms lossen de problemen zich vanzelf op. Als je je ermee bemoeit, verergert de situatie soms alleen maar.

Het klapperen met het bed en het schreeuwen werden steeds heviger. Cor vond dit niet leuk meer, als hij dat al had gedaan. Het ging er op lijken dat het bed helemaal uit de steunpunten zou komen.

 

Hoogtepunt of zoiets

Ik was kwaad dat ze me uit mijn slaap hadden gehaald. Ik vond het welletjes geweest en wilde weer gaan slapen. Morgen was weer een drukke dag. Dus riep ik: “Hé, wat zijn jullie aan het doen?”

Ik kreeg als antwoord: “Bemoei je er niet mee”.

Waarop ik riep: “Verd…, wat hebben jullie hier op deze kamer eigenlijk te zoeken? Sodemieter op.

Weet je wat jullie probleem is? Jullie hebben last van zwak zaad en hebben dringend wat hanenversterker nodig!”.

De mannen op de kamer barstten in lachen uit. De spanning was gebroken. De lachers waren op mijn hand. De onruststokers voelden dat ook en verdwenen van onze kamer.

Cor had geen last meer van zijn opponenten. Het hanenversterker was opnieuw wekenlang een gevleugelde uitdrukking.

 

Wachtmeester van der Velde

Het voorval had overigens nog wel een staartje. De betrokken mannen konden het maar moeilijk verkroppen dat ik ze in hun werk had gestoord. Om mij te straffen kreeg ik van hen de taak toegewezen om een week lang de toilet- en wasruimtes schoon te houden. Wachtmeester van der Velde had ons voor een dergelijke situatie voorgehouden: "Als ze je te pakken willen nemen, laat dan niet merken hoe erg je het wel niet vindt. Anders blijven ze je daarmee treiteren". Ik begon dus fluitend en zingend aan mijn corvee en pakte het heel rigoureus aan. Met de brandslang spoot ik de wasbakken, toiletpotten en muren schoon. Eén van de mannen kwam kijken, hoe erg ik wel niet zou lijden onder mijn taak. Tijdens het afspuiten van de muren kreeg hij per ongeluk ook de brandslang vol op zich gericht. Het was daarna snel afgelopen met mijn straftaak. De mannen beleefden geen plezier meer aan hun pestopdracht en nog voor het eind van de week was ik er vanaf.

 

Ik liep de eerste paar weken met een boogje om de betrokken mannen heen. Toen verdween het langzaam naar de achtergrond. Men is nooit meer op onze kamer geweest om een kamergenoot te pesten.

 

Kees Blokker, Voerendaal, 10 juli 2011. Met bijdragen van Frits Diks en Rinus Kweekel.

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.