Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

Deel 1 uit de reeks: "Hoe is het verder gegaan met…?".

 

De Grote Generaal

 

Kapitein Luchsinger


1965. Kapitein Luchsinger
op cursus.
Foto: Rob Luchsinger.

Dit verhaal gaat over onze compagniescommandant generaal-majoor Hans de Vries. "Pardon?", hoor ik jullie al zeggen, "Generaal de Vries? Die kennen we helemaal niet". Dat klopt. Niet als generaal, maar wel als luitenant. Om dat uit te leggen, moeten we eerst even teruggaan in de tijd.

In 1964 was kapitein R.C. Luchsinger onze compagniescommandant (CC). Hij was de opvolger van kapitein Herman Tummers. In april/mei 1965 ging kapitein Luchsinger op een cursus die tot medio 1966 zou duren.

 

Waarnemers

Er kwam een waarnemende CC: 1lnt H.L.A. Duivelshof. Eind juli, mogelijk half augustus 1965, ging luitenant Duivelshof weg. Gedurende een hele korte periode werd het commando waargenomen door één van de dienstplichtige luitenants. Ik meen reserve 2lnt Rob van Kordelaar, maar het kan ook 2lnt Peter Moeys zijn geweest. In elk geval was het maar heel kort: 7 tot 10 dagen. Direct daarna werd 1lnt J.J.C.N. de Vries benoemd tot waarnemend CC en hij bleef dat tot kapitein Luchsinger medio 1966 terug keerde.

Je moet dus tussen, ongeveer augustus 1965 en juni 1966, bij de C-cie hebben gediend om 1lnt de Vries te kennen.

Ik herinner me nog goed dat hij werd voorgesteld aan de compagnie: een grote, imponerende gestalte.

 Hij was een man van de directe aanpak en hij hield overal een vinger aan de pols. Hij liet zich geen knollen voor citroenen verkopen. Er gebeurde praktisch niets op de compagnie of hij wist ervan. In het verhaal "Bloed geven" lees je er dit over:

Aftekenen


1lnt. J. de Vries.
Foto: Jos van Kampen.

Nadat je een halve liter bloed had afgestaan kreeg je een Bloeddonorkaart met een stempel of een zegel. Met daaronder de datum waarop het bloed was gegeven. Daarnaast werd de datum geschreven, waarop de vrije dag was opgenomen en kwam de paraaf van onze SMA Jan Creemer. Als de opname van de vrije dag was goedgekeurd, moest je hem de kaart geven. Hij tekende dan die dag af. Door de drukte vergat hij dat soms en dan kon je die dag nog een keer opnemen. Compagniescommandant 1lnt J.J.C.N. de Vries, de opvolger van 1lnt Duivelshof, stak daar een stokje voor. Hij schreef voor dat de bloeddonorkaart altijd bij het verzoek zat. En hij tekende de kaart altijd direct zelf af. Vanaf dat moment was dubbel opnemen niet meer mogelijk.

 

Op dat moment dachten we dat hij een door en door geroutineerde CC was. Toch was hij bij de C-cie voor het eerst compagniescommandant. En, heel bijzonder, op dat moment was hij pas 23 jaar!

Een compagnie kun je zien als "de werkvloer van het militaire bedrijf". En op die werkvloer, bij ons dus, leerde hij zijn vak in de praktijk. Het zouden vingeroefeningen blijken te zijn voor zijn latere carrière.

 

Oefening Hou Doe II


November 1965. Oefening Hou Doe II. Overste Duque, 1lnt de Vries en een groot

 gedeelte van de staf van de C-cie. Sgt-maj. Eus van Mulken,  sgt. Jos v. Kampen,

 sgt.1 Henk Olden, ?, overste I. Duque, ?, sgt.1 Fred Sijnhorst, 1lnt. J.J.C.N. de Vries,

sgt. Henk den Hartog, sgt. Huberts, ?, ?, sgt. Henk van Rietschoten, vdg. Timmermans,

2lnt. Peter Moeys,  vdg. Lanting. Foto: Aad Seesink.


Hou Doe II: vrijdag 19 november 1965. Luitenant de Vries spreekt de verzamelde
 compagnie toe, voor vertrek naar Nederland. Foto: Jan van Vegchel.

Na een paar kleine oefeningen in september 1965 ("Prelude" en "Refrein"), kwam het grotere werk aan de beurt: Oefening "Hou Doe II". Dit was een bataljonsoefening op de Duitse laagvlakte in de omgeving van Hamburg. Er zouden ook een aantal andere legeronderdelen mee doen. Ik meen 49AFDVA en een infanteriebataljon. De oefening was gepland van 10-19 november 1965. Maar op 12 november begon het opeens extreem te vriezen. Daardoor werd er de laatste twee dagen nauwelijks nog geoefend. Iedereen die die oefening heeft meegemaakt, zal zich de enorme vrieskou (er werden temperaturen van –16 tot –20 gemeten) en alle andere problemen nog wel herinneren. En er zelf eigen verhalen aan hebben overgehouden. Wij zagen op dat moment alleen maar onze eigen problemen en hadden geen idee van het grotere geheel. Nu, zoveel jaren later, kan ik me wel iets voorstellen van de problemen die 1lnt de Vries kreeg op te lossen. Hij moest zorgen dat de boel weer veilig thuis kwam. En dat is nog gelukt ook. Op de terugweg werden we overvallen door constante ijzelbuien. Die enorme glijpartijen tot gevolg hadden. We konden soms alleen voetje voor voetje rijden.

 

De terugreis was gepland voor vrijdag 19 november, maar we kwamen pas in de vroege ochtend van zondag 21 november 1965 terug op de compagnie. Het was een enorme chaos. Al vrij snel had 1lnt de Vries alles weer in goede banen. En mijn lichting 64-3 zwaaide keurig op tijd, woensdag 24 november, af. De dag erna begon ons klein verlof.

Hoe oefening "Hou Doe II" verder is afgewerkt weet ik dus niet. Maar hij zal er de handen vol aan hebben gehad.

 

Generaalsrangen

Tijdens de zoektocht naar de mensen die in onze tijd bij de C-cie zaten, heb ik ook regelmatig gevraagd naar luitenant de Vries. Iemand vertelde me "De Vries? Ach, bedoel je Hans de Vries? Wel, dat is volgens mij de officier die de hoogste rang heeft bereikt, die ooit een officier van de Verbindingsdienst heeft behaald: generaal-majoor".

In onze tijd liet je het wel uit je hoofd om een officier of onderofficier bij de voornaam te noemen.

Dat durfde je nog niet eens in de beslotenheid van de eigen kamer. Bovendien wisten we vaak de voornamen niet eens. Dus of deze generaal-majoor dezelfde was, als onze 1lnt J.J.C.N. de Vries bleef onduidelijk.

De generaalsrangen, we leerden ze wel, maar we hadden er niet veel mee te doen. Deze week had ik Han Neeskens aan de telefoon. In dat gesprek lepelde hij nog even alle rangen op, zoals hij die in de basis had geleerd. Beginnend bij soldaat 1 liep hij probleemloos door alle rangen heen tot aan kolonel. En toen haperde het.

Generaals, we kwamen ze zelden tegen. En in de verwachting dat generaal-majoor Hans de Vries iemand anders was dan onze luitenant de Vries, ging ik nog eens op zoek. Maar het blijkt toch wel degelijk onze 1lnt J.J.C.N. de Vries te zijn, die het tot generaal-majoor heeft gebracht. Nadat ik hem gevonden had, wilde ik wat meer weten en stelde ik hem een paar vragen.

 

Wel kerstkind, geen kerstnaam

Hij stamt niet uit een lang geslacht van militairen. Zijn vader was een reserve officier, die bijna vier jaar naar Nederlands Indië uitgezonden is geweest. Daarna werd zijn vader officier bij de politie.

 

- "U bent geboren op 25 december 1941. Die N in uw voornamen staat die voor Noël?".

Hij glimlacht even en zegt: "De N staat voor Nicolaas. Ik ben vernoemd naar mijn overgrootvader JJ en grootvader CN".

Ik was helemaal vergeten, dat men met Kerstmis 1941 wel heel wat anders aan het hoofd had, dan nog gauw even Noël aan een naam toe te voegen.

 

De familie geeft de jongeling de roepnaam Hans. De kleine Hans was een leergierig knaapje en sloot de HBS-B al op 16-jarige leeftijd af. Daarna ging hij naar de KMA, waar hij drie jaar later afstudeerde. Op zijn 23e werd hij als 1e luitenant de CC van onze compagnie. Dat hij al zo jong 1lnt was is niet zo bijzonder, maar wel dat hij toen al compagniescommandant was. Bovendien was hij de enige KMA officier van onze compagnie. De overige officieren waren, zoals al gezegd, dienstplichtige reserve officieren of vaandrigs: 2lnt Rob van Kordelaar (die begin augustus 1965 afzwaaide), 2lnt Peter Moeys en de vaandrigs Lanting, Timmermans, Vis en Jan Vogels.

 

Op zijn 23e al 1lnt was dan wel niet helemaal bijzonder. Maar op zijn 24ste werd hij bevorderd tot kapitein. Hij was toen de jongste kapitein van de Koninklijke Landmacht (KL). En dat kun je gerust héél bijzonder noemen. Ik heb het al eens eerder gezegd en ik zeg het nog maar eens: er zaten heel slimme mannekens bij de C-compagnie.

 

Organisatievorm

De KL, de staf van de 1 Divisie "7 December" en alle lager in de organisatie aanwezige staven waren in een viertal secties onderverdeeld: S1 (organisatie en personeel), S2 (inlichtingen en veiligheid), S3 (operatiën) en S4 (logistiek).

Nadat kapitein Luchsinger medio 1966 terugkwam, vertrok 1lnt de Vries en ging naar 106VbdRasbat in Ede. Hij werd daar plaatsvervangend S3 (plaatsvervangend hoofd operatiën dus) en werd kort daarna, net 24 jaar oud, bevorderd tot kapitein. Hij maakte grote stappen en een jaar later werd hij bij 108Vbdbedbat plaatsvervangend CC van de B-cie.

 

- "In die tijd waren er officieren die wij Zon officieren noemden. Omdat ze een embleem droegen dat je met enige fantasie een zon zou kunnen noemen. Deze Zon officieren waren voorbestemd om generaal te worden. Ik kan me echter niet herinneren dat u een "zon" embleem droeg. Was u toen bij de C-cie ook al een Zon officier?".

 

Weer lacht hij, denkt na en geeft even een lesje geschiedenis: "De "zon" staat voor het generale stafbrevet. Je moet eerst geselecteerd worden voor de tweejarige cursus op de toenmalige Hogere Krijgsschool (HKS). Tegenwoordig is dat de HMV, de Hogere Militaire Vorming die na de BA opleiding op de KMA recht geeft op de titel MA military science. Ik werd geselecteerd in mei 1969, sloot in juli 1972 de HKS succesvol af en kreeg de "gouden zon" uitgereikt. Dat geeft geen recht op een generaalsrang, maar zonder lukt het zeker niet. Iedere stap moet je waar maken!".

 

Zijn verdere carrière schrijft zich als een spannend jongensboek. Met reuzenstappen fietst hij door de rangen

Na de HKS zat hij zes jaar bij de afd. Plannen van de Generale Staf (dit werd later de Landmachtstaf). In 1973 werd hij majoor. Daarna ging hij naar de Directeur Generaal Materieel als zijn persoonlijke assistent en als assistent van de staatssecretaris voor de Landmacht. Hij werd daar bevorderd tot luitenant-kolonel.

In 1982 mocht hij weer even op de werkvloer rondlopen. Hij werd bataljonscommandant van 41Vbdbat, het Verbindingsbataljon dat bij de 4e Divisie, de evenknie van het 11Vbdbat was.

Vanaf 1984 werd hij als kolonel hoofd Militaire Inlichtingendienst en in 1989 hoofd Logistiek Beleid bij de DMKL (Dienst Materieel Koninklijke Landmacht).

 

Brigade-generaal


1989. Brigade-generaal Hans de Vries.
Foto: Generaal-majoor bd de Vries.

Het NATO hoofdkwartier is gevestigd in Brussel. Voor de verdediging heeft de NATO nog drie hoofdkwartieren: AFNORTH (voor Noord-Europa), AFSOUTH (voor Zuid-Europa) en AFCENT (voor centraal Europa). Het AFCENT hoofdkwartier is gevestigd in Brunssum. In de gebouwen van de voormalige Staatsmijn Hendrik.

Langzaam komen nu ook de rangen naderbij, die Han Neeskens zich niet meer herinnerde.

 

Luitenant de Vries (eerlijk gezegd ben ik op dit moment zelf ook de draad kwijt en weet niet meer hoe ik hem moet aanspreken. Laat ik dus nog maar eens een oude beproefde militaire techniek toepassen: de c.q. techniek). Luitenant de Vries c.q. generaal de Vries gaat onverstoorbaar verder:

"Eind 1989 ging ik naar AFCENT in Brunssum als ACoS CIS (assistant chief of staff communications and infosystems) en werd bevorderd tot brigade-generaal".

 

Generaal-majoor

De meeste mannen zouden nu wel eens op hun lauweren gaan rusten. Maar hij is nog niet klaar: "Medio 1993 werd ik benoemd tot plaatsvervangend directeur van de International Military Staff van het NATO hoofdkwartier in Brussel (dat is de hoogste militaire staf van NATO) en werd bevorderd tot generaal-majoor".

 

En dan plotseling, hoewel de mens graag anders wil, zijn daar die regels: militairen ouder dan 55 jaar mogen gaan vissen. Tegenwoordig is er een uitloop naar 58 jaar, maar rond die leeftijd kan voor elke soldaat de hengel uit het vet: "Per 1 januari 1997 heb ik de dienst verlaten. Jammer, maar in de sterk krimpende KL was geen plaats meer voor een generaal-majoor. Ik ben daarna nog vijf jaar part time consultant geweest bij CSC (Computer Sciences Corporation)".

Zijn titel is nu Generaal-majoor der Verbindingsdienst b.d. Een hele mond vol. Laat ik het maar op generaal houden.

 

Hoewel hij eigenlijk niet eens een vol jaar bij onze C-compagnie heeft gezeten, noemt hij zomaar een aantal namen op van officieren van het 11Vbdbat: "Helaas zijn er velen al overleden: Sciaroni, Dedert, Duque, Baden, Luchsinger etc. De kolonel van Tiel leeft nog. Hij is inmiddels in de 90 en wat gebrekkig ter been. Ik zal kijken of ik zijn "verblijfplaats" kan traceren".

 

Geen visser

Generaal de Vries is 47 jaar getrouwd. Het echtpaar de Vries heeft drie zoons en zes kleinkinderen. Voor vissen heeft hij nog geen tijd gehad: "Mijn belangrijkste hobby is nu golf. Ik ben acht jaar voorzitter geweest van De Dorpswaard in Kerkdriel. Ik speel nog competitie. Daarnaast mag ik graag de racefiets pakken en wandel met mijn vrouw. ‘s Zomers bij voorkeur in de bergen. We besteden veel tijd aan de (klein)kinderen, onderhouden de tuin, reizen graag en wat niet. Ik ben nog actief voor de NOV (NL Officierenvereniging), de VOV (Vereniging Officieren Vbdd) en de KVEO (bd officieren)".

 

Bijnamen

In de geschiedenis werden vaak bijnamen gegeven aan koningen of militairen ten einde personen te typeren. De bijnamen waren vaak ook een eretitel. Denk maar eens aan namen als Karel de Grote of Willem de Veroveraar. Generaal en keizer Napoleon Bonaparte had als bijnaam c.q. eretitel "de kleine korporaal". Die bijnaam had hij te danken aan zijn lengte: hij was maar net 1.65 meter. Als iemand mij zou vragen om een passende bijnaam c.q. eretitel voor 1lnt de Vries (ruim 1.90 meter) te bedenken, kom ik op: "De Grote Generaal". En daar wordt dan niet alleen zijn lengte mee bedoeld.

 

1lnt J.J.C.N. de Vries blijkt dezelfde persoon te zijn als generaal-majoor Hans de Vries. Hij is zijn carrière zo'n beetje bij onze C-compagnie begonnen. Heb je ooit een douw van hem gehad, dan ben je een van de weinigen die een douw hebben gekregen van een generaal in spé. En nog wel een generaal die één van de hoogste militairen is geworden, die de Verbindingsdienst ooit heeft voortgebracht. Ga daar alsnog maar even voor in de houding staan.

 

Kees Blokker, Voerendaal 12 februari 2011. Met bijdragen van Jos van Kampen, Rob Luchsinger, Aad Seesink, Jan van Vegchel, generaal-majoor bd Hans de Vries.

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.