Home

Legerplaats Ossendrecht

11Verbindingsbataljon

Verhalen & anekdotes

La Courtine 1964

Gezocht

Laatste nieuws

Oranje-Kazerne

Leiding C-Cie okt. 1964

Updates

Verhalen La Courtine '64

Links

Donaties

Fotopagina's

Personeelslijst

Gastenboek - Reacties

La Courtine 2009

Contact

Sex and de Schutter. Maandag 15 juni 1964.

 

Van der Velde geeft niet op

06.00 uur. Wat we de afgelopen zondag, behalve het innaaien van wasmerkjes en het houden van appel, hebben gedaan, ben ik eerlijk gezegd compleet vergeten. Een nieuwe week was begonnen en het zag er naar uit dat dit ook een week vol nieuwe ervaringen en uitdagingen zou worden. We vonden ons zelf al hele soldaten, maar van der Velde was nog niet tevreden. Afgezien van exercitie en rangen en standen leren, had hij nog een hoop dingen op zijn verlanglijstje staan.

 

Sex en voorlichting

Na de gebruikelijke poespas als appel en de aantreedles, kregen we lessen in de gevaren die de moderne soldaat bedreigen. En die lagen toch op een ander vlak dan wij in eerste instantie dachten.

Eerst kregen we een oude film te zien. Daarmee verloren we het laatste restje onschuld en naïviteit dat in ons jonge leven nog aanwezig was. De film heette: “De Soldaat En Zijn Contact Met Vrouwen (of zoiets)”. De film wees ons op de gevaren van ongebreidelde, meer of minder intieme, contacten met leden van het andere geslacht in oorlogstijd of gelijke omstandigheden. Maar eerlijk gezegd maakte dat geen bal uit. Als je pech had, kon je de gevolgen ook in normale omstandigheden oplopen.

De film toonde uitgebreid de mogelijke resultaten van de omgang met vrouwen. Die gevolgen werden samengevat onder de noemer: “Venerische ziekten”. Ik had nog nooit van het woord gehoord. En met mij nog een paar. En leergierig als we waren bleven we de hele film uitkijken. Nou ja, uitkijken is misschien wat overdreven. Nadat een aangetaste mannelijke ledemaat er af was afgevallen (in de film), liep de een na de ander de zaal uit. Zij werden bij de aanwezige EHBO’ers bijgepraat over de rest van de film.

Hier bleken onze Pathologen*) ook weer onschatbare hand- en spandiensten te verlenen. Wat nog niet in de film aan de orde was geweest, deden zij ’s avonds op de kamer nog eens uitgebreid en kleurrijk uit de doeken. Waarna ze weer eerste hulp konden verlenen. Die jongens creëerden hun eigen patiënten!

 

De Karabijn


Foto: Geweren en Karabijnen Encyclopedie

van A.E. Hartman. Uitg. Rebo productions.

Van een soldaat werd nu eenmaal verwacht dat hij kan schieten en zich tenminste zou kunnen verdedigen. Om dat mogelijk te maken, kregen we die week ook ons persoonlijk wapen: een Winchester .30-M1 Karabijn. .30 betekende dat de patroon een diameter had van .30 inch. Wat gelijk staat aan 7.62 mm. En dat werd ons voorgehouden: deze karabijn schiet met 7.62 mm patronen.

Je kon zien dat dit wapen reeds in handen was geweest van menige dienstplichtige. Op de houten kolf zat geen verf meer en het serienummer was nauwelijks leesbaar. Iemand vertelde dat dit wapen al uit 1848 was en reeds gebruikt was bij de Amerikaanse Burgeroorlog (1861-1865). Toen geloofden we dat, maar nu denk ik toch dat de man er 100 jaar naast zat.

Hoe het ook zij: het was een oud ding en dat was de reden dat van der Velde ons op het hart drukte vooral voorzichtig te zijn met het wapen en de loop altijd goed schoon te houden. Anders kon de Karabijn wel eens in je hand exploderen. Dat was iets wat we niet graag wilden (ondanks de aanwezigheid van de Pathologen) dus poetsten we ons de pleuris op het ding. Waardoor het serienummer nog minder zichtbaar werd.

We leerden hoe we het wapen uit elkaar moesten halen. Dat ging altijd wel goed. Maar het daarna weer in elkaar zetten van het ding leverde heel wat meer problemen op. Regelmatig viel een onderdeel op de grond en was het zoeken geblazen om het geweer weer compleet te krijgen.

De Karabijn was een half-automatisch wapen met een magazijn voor 15 patronen. Zei van der Velde. Ik denk dat er ook wel 15 in het magazijn pasten. Maar bij de Verbindingsdienst was men heel zuinig. We kregen nooit meer dan vijf patronen, dus hebben nooit kunnen controleren of er werkelijk 15 in het magazijn gingen.

 

De Schutter

Het schieten met de Karabijn was een sensatie. Op de kermis had ik regelmatig mijn eigen foto of een roos geschoten. En ik vond mezelf een hele goede schutter. Hoewel ik er nooit bij stil stond, dat de schietafstand op de kermis hooguit drie meter is. Als je je een beetje uitstrekt sta je met de loop zowat tegen de roos aan. En dan was het vaak toch nog mis. Nu moest je op een pop schieten op een afstand van minstens 100 meter. Met echte kogels, niet van die loden kruimeltjes. Dat was even slikken en wennen. De knal was harder, de terugslag ook en menige jongen eindigde de schietles met zijn arm uit de kom.

 


Rinus Kweekel is klaar om te schieten en voor

de gasmaskertest. Foto: Rinus Kweekel.

Van der Velde legde ons het gebruik van de korrel uit en schoof wat met het ding naar voor en achter en na enige correcties was het zowaar mogelijk om die schietpop te raken. Helaas nooit in de cirkel. En het was toch echt de bedoeling om een eventuele vijand op die manier buiten gevecht te stellen.

Van der Velde zuchtte: “Ach, zet hem in noodgevallen maar op automatisch. Je schiet dan in één keer het magazijn leeg en dan is er altijd wel ééntje raak”. Praktisch als die man was!

 

Gasmaskertest

Ook kregen we een gasmasker en een instructiefilm over de chemische oorlogvoering in de Eerste Wereldoorlog. Dat was niet echt opwekkend en toonde ons de noodzaak van het gebruik van het gasmasker. Om vertrouwd te worden met het gebruik ervan en om het masker te testen gingen we een gebouw in dat men “Het Gasmasker Testgebouw” noemde. Waarschijnlijk omdat “Gaskamer” te gevoelig was.

We gingen het gebouw in met ons masker op en toen gooide iemand traangaspatronen op de grond. De traangaswolk verspreide zich langzaam door de ruimte. We stonden in de wolk gezellig wat met elkaar te murmelen. Ja, murmelen, meer was het niet. Want achter zo’n masker kun je niet eens verstaan wat je zelf zegt, laat staan dat je een ander kunt verstaan.

Alles ging goed, tot één of andere idioot riep dat we de oogglazen uit onze gasmaskers moesten draaien en deze moesten verwisselen met de oogglazen van de persoon die naast ons stond. Wat toen volgde was letterlijk en figuurlijk het grootste tranendal van de hele basisopleiding. Een of andere gek begon plots een glas uit mijn masker te draaien en toen stroomde het traangas vrijelijk mijn masker in. Van de weeromstuit draaide ik bij hem ook een glas uit zijn gasmasker. En wilde dat er bij mij weer indraaien. Van de zenuwen (en de tranen) lukte dat met geen mogelijkheid, vooral omdat je dat er linksom in moet draaien. En zo barstten we daar met zijn tweeën uit in een huilbui waar geen einde aankwam.

Vanaf dat moment heb ik een groot respect voor traangas en als er ergens een groep aan het demonstreren is, maak ik er een grote boog omheen. Je weet maar nooit of de Mobiele Eenheid niet om de hoek staat.

 

Alle vingers, ogen en wapens zijn gericht op de dader. Foto: Kees Blokker.

De resultaten van al dat militaire ge-oefen werden bijgehouden in het Registratie Individuele Militaire Opleiding (RIMO) boekje. De afwijking van de korrel van de Karabijn, de schietresultaten en de stormbaan. Zo kan ik nu lezen dat ik in 1964 voor de 100 meter 14.5 seconden nodig had.

 

De buigzame spiegel

Op een avond in die week waren we wat aan het dollen in de wasruimte. Er werd wat met handdoeken gegooid en geslagen en plots lag daar een spiegel in de wasbak. Die dingen zijn niet gebouwd om van een halve meter hoogte naar beneden te vallen, dus de mooie grote spiegel was veranderd in meer dan duizend kleine spiegeltjes.

 

Het laat zich raden dat Het Leger niet echt blij was met de gedaanteverandering van de spiegel. Van der Velde bleek een natuurlijk instinct te hebben om dit soort voorvallen direct te ruiken. Want het eerste dat hij vroeg toen hij de volgende morgen de kamer binnen kwam, was: “Wie heeft die spiegel in de wasruimte op zijn geweten?”.

 

De dader had hij razendsnel gevonden. Hoofdzakelijk doordat twintig paar vingers in mijn richting wezen. Ik moest met hem mee. Met angst en beven volgde ik hem naar zijn kamer. Ik verwachtte als straf in elk geval een aantal stokslagen, maar dat vond ik lang niet het ergste. Ik had inmiddels ontdekt dat de spiegel voor 25 gulden op de vervangingslijst van de Rijksgebouwendienst stond. En ik had totaal geen zin meer om nog eens een week lang wasmerkjes in iemands PSU te gaan zitten naaien.

 

Aangekomen op zijn kamer, vroeg hij wat er gebeurd was. Ik vertelde het hem, waarna hij even diep na dacht. Vervolgens gaf hij een praktijkdemonstratie van zijn advies om in het leger een beetje te buigen en mee te geven. De gebeurtenis van gisteravond bleek plotseling verhuisd te zijn naar vanmorgen en het stoeien was vervangen door wassen en scheren. Waarbij mijn handdoek over het muurtje hing. En toen ik die wilde pakken om mezelf af te drogen, was de spiegel uit zijn fitting getrokken en veranderd in duizend kleine spiegeltjes.

 

RR of RM

Zo werd het verhaal in een rapportje verwoord en enige dagen later moest ik op rapport BC (Batterij Commandant) komen. Daar stond ik voor de BC. Hij las het rapport en vroeg of het zo ook echt gebeurd was (ik vermoed dat hij in het verhaal de hand en stijl van van der Velde proefde). Ik knikte heftig van ja. Met een week wasmerkjes naaien in mijn achterhoofd was dat helemaal niet zo moeilijk. Hij keek me aandachtig aan en toen zette hij een magische afkorting op het rapport: RR (Rekening Rijk) (later leerden we dat er ook nog een andere afkorting is: RM (=Rekening Man) en die kon heel diep in de portemonnee treffen).

Toen gaf hij één van mijn favoriete commando’s: “Ingerukt….Mars” en maakte ik dat ik weg kwam.

 

Kees Blokker, Voerendaal, 15 november 2010. Met bijdragen van Rinus Kweekel en Rebo Productions.

*)Pathologen zijn medische studenten die in hun vakantieperiode de basisopleiding konden doen. Zie: Het bijzondere van lichting 64-3.

Het copyright van de foto's en artikelen op deze site berust bij de eigenaar van de betreffende foto of het artikel of bij de oorspronkelijke maker van de foto of het artikel. Merken en Merknamen worden alleen vermeld ter identificatie van het product en zijn eigendom van de betreffende eigenaar van dat Merk of die Merknaam. Mocht u menen zekere rechten te kunnen doen gelden, neem dan even contact met mij op.